Ocena brak

Stosowanie dodatków funkcjonalnych do żywności

Autor /kokosanka Dodano /30.01.2014

Rozwój przemysłu spożywczego i stosowanie nowoczesnych technologii spowodowały konieczność używania wielu dotychczas nie wykorzystywanych składników, których dodatek do tradycyjnych surowców powoduje uzyskanie nowych cech produktu oraz poprawienie jego jakości. Dodatki tego typu wprowadzone w procesie technologicznym do podstawowych surowców roślinnych lub zwierzęcych, są określane jako substancje dodatkowe, dodatki do żywności oraz dodatki funkcjonalne do żywności. Powyższe sformułowania mają nieco różny zakres znaczeniowy. Połączenie słowa dodatki z drugim członem funkcjonalne, podkreśla wyraźnie rolę dodatków w produktach żywnościowych - polepszenie ich właściwości oraz cech organoleptycznych.

Krajowe ustawodawstwo (Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej nr 233 z 31 marca 1993 r., M. P. Nr 22/1993) grupę produktów zwanych dodatkami do żywności, określa jako substancje dodatkowe dozwolone w środkach spożywczych i używkach.

Szczegółowa definicja dodatków do żywności opracowana w Unii Europejskiej brzmi następująco: „Dodatkiem do żywności jest każda substancja zazwyczaj sama nie spożywana jako żywność i nie używana jako typowy jej składnik, mająca lub nie mająca wartości odżywczej. Jej świadome wprowadzenie do żywności w celach technologicznych (a także organoleptycznych) w czasie wyrobu, przetwórstwa, przerobu, obróbki, pakowania, transportu lub przechowywania powoduje (lub można przewidywać, że spowoduje), że staje się ona bezpośrednio lub pośrednio składnikiem żywności lub w inny sposób będzie oddziaływała na jej cechy charakterystyczne. Pojęcie to nie obejmuje skażeń lub substancji dodawanych do żywności dla utrzymania lub polepszenia wartości odżywczej”.

Celem stosowania dodatków do żywności [45] jest:

- wydłużenie okresu trwałości produktów przez ograniczanie i zapobieganie niekorzystnym zmianom, wywołanym działalnością drobnoustrojów, utlenianiem składników, reakcjami enzymatycznymi i nieenzymatycznymi oraz zapewnienie bezpieczeństwa produktu przez zahamowanie rozwoju lub zniszczenie drobnoustrojów chorobotwórczych;

-    zapobieganie zmianom jakości, takim jak zmiany barwy, smaku, zapachu i tekstury;

-    ochrona składników decydujących o wartości odżywczej i dietetycznej produktów;

-    zwiększenie atrakcyjności i dyspozycyjności produktów dla konsumentów;

-    zwiększenie wydajności produkcji przez ograniczenie ubytków oraz przez substytucję;

-    otrzymanie produktów nowego rodzaju, szczególnie dietetycznych (np. żywności niskoenergetycznej) oraz dla diabetyków.

Stosowanie dodatków do żywności jest korzystne zarówno dla producenta, jak i dla konsumenta, gdyż ogranicza się straty żywności oraz zmniejsza koszty produkcji, a ponadto urozmaica dietę i ułatwia przygotowanie potraw konsumentom. Stosowanie dodatków jest również uzasadnione potrzebą technologiczną, gdy celu nie można osiągnąć w inny sposób. Użyte substancje nie mogą stwarzać zagrożenia dla zdrowia konsumenta i nie mogą maskować złej jakości surowców użytych do produkcji. Dodatki, których dawkowanie nie jest limitowane przepisami, powinny być stosowane zgodnie z tzw. dobrą praktyką wytwarzania, tj. w najmniejszej niezbędnej ilości potrzebnej do osiągnięcia zamierzonego celu.

 

Podobne prace

Do góry