Ocena brak

Stopa płasko-koślawa statyczna ze skróceniem ścięgna Achillesa

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Jest to wariant zniekształcenia opisanego powyżej. Należy podkreślić, że u dzieci przykurcz dotyczy mięśnia brzuchatego łydki, a nie samego ścięgna, co jest o tyle istotne, że z reguły jest to brak zgięcia grzbietowego stopy w stawie skokowo-goleniowym przy wyprostowanym kolanie. Należy upewnić się, że ruch w kierunku zgięcia grzbietowego stopy będzie wykonywany w pozycji pośredniej stępu, tzn. przy skorygowanej koślawości. Łatwo zauważyć, że zgięcie grzbietowe stopy w stawie skokowo-golenio-wym jest możliwe wyłącznie w koślawym ustawieniu stępu.

Wywiad i obraz kliniczny jest charakterystyczny, albowiem koślawość stóp widoczna jest nieomal natychmiast po rozpoczęciu chodzenia (w mniejszym stopniu widoczne jest spłaszczenie sklepienia podłużnego), co budzi niepokój rodziców, którzy zgodnie z zaleceniami stosują obuwie o wysokiej cholewce lub wkładki zapiętkowe korygujące koślawość, niestety bez widocznego efektu. Wszystkie dzieci są zmuszane do ćwiczeń chodzenia na palcach, co oczywiście utrwala zniekształcenie. To nieporozumienie powinno skłonić wszystkich oceniających stopę płasko--koślawą statyczną do oceny stopnia przykurczenia 

m. brzuchatego łydki. Etiologia skrócenia nie jest znana. Nie wiadomo, czy jest to zniekształcenie wrodzone, czy też nabyte (wtórne). Obraz radiologiczny stopy jest charakterystyczny (ryc. 27.3).

Skrócone ścięgno można spróbować rozciągnąć ćwiczeniami redresyjnymi oraz serią opatrunków gipsowych, jednak brak obiektywnych danych dotyczących wyników takiego leczenia. W takiej sytuacji można u dzieci młodszych, tzn. przed 4. rokiem życia, rozważać operacyjne wydłużenie skróconego mięśnia, np. techniką Balceralub Vulpiusa, aczkolwiek wskazania mogą się wydawać kontrowersyjne.

Stopa płasko-koślawa statyczna ze skróceniem m. brzuchatego łydki (ścięgno Achillesa) u dzieci starszych stanowi wskazanie do leczenia operacyjnego. Wydaje się, że jest to wskazanie względne, które zależy w równym stopniu od woli rodziców, jak i umiejętności operatora, ponieważ podstawowym celem operacji jest poprawa kształtu stopy, lecz bez pogorszenia jej funkcji. Techniką mającą zastosowanie jest osteotomia przedniej części kości piętowej z rozpórką kostną od boku, z jednoczesnym wydłużeniem m. brzuchatego łydki. Autor rozdziału łączy ją z transpozycją bliższej połowy ścięgna mięśnia piszczelowego przedniego przez spring ligamentum oraz przemieszczeniem nieodczepionej połowy dalszej przez nacięcie w przyśrodkowej części kości łódkowatej. Wydłużenie zewnętrznego brzegu stopy powoduje zablokowanie stawu skokowo-piętowo-łódkowego, a tym samym korekcję koślawości oraz odtworzenie sklepienia podłużnego stopy. Osteotomię przedniej części kości piętowej można łączyć z przemieszczeniem do przodu płata okostnowo-kostnego wyciętego na przyśrodkowym brzegu stopy ponad stawami skokowo-łódkowym i łódkowo-klinowym. Najlepszym wiekiem do wykonania obu operacji jest 5.-9. rok życia. Operacja z założenia jest pozastawowa, jednak warianty anatomiczne dotyczące powierzchni stawowych pomiędzy kością piętową i skokową sprawiają, że tylko w niewielkim odsetku operowanych stóp osteotomia przebiega pomiędzy stawami.

 

Podobne prace

Do góry