Ocena brak

Stopa cukrzycowa

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

W przebiegu cukrzycy znacząco częściej dochodzi do amputacji kończyny dolnej z powodu niedającego się opanować zakażenia. Z danych epidemiologicznych wynika, że prawie 50% pacjentów, u których wykonano taką amputację, choruje jednocześnie na cukrzycę.

Zespołem stopy cukrzycowej nazywamy wszystkie niegojące się owrzodzenia powikłane infekcją bakteryjną i grzybiczą na stopach osób chorujących na cukrzycę. U podstaw etiopatogenezy zespołu stopy cukrzycowej leżą zaburzenia funkcji układu nerwowego autonomicznego i obwodowego oraz mikroan-giopatia. Ukrwienie stopy może dodatkowo ulec pogorszeniu z powodu zmian miażdżycowych w tętnicach kończyn dolnych, co zwykle występuje u osób w starszym wieku. Niedokrwienie spowodowane miażdżycą tętnic utrudnia leczenie i pogarsza rokowanie, jednak nie należy do typowego obrazu klinicznego tego powikłania.

Owrzodzenie stopy u chorego na cukrzycę powstaje w wyniku oddziaływania całego zespołu zjawisk patofizjologicznych, stanowiących bezpośrednią konsekwencję zaburzeń metabolicznych w przebiegu cukrzycy, i nie występuje w innych chorobach. Uszkodzenie włókien obwodowego układu nerwowego stanowi przyczynę zaburzeń czucia bólu tak, że chory może nie zdawać sobie sprawy ze stopnia zaawansowania toczącego się w stopie procesu chorobowego. Zaburzenia funkcji autonomicznego układu nerwowego prowadzą do dysfunkcji gry naczyniowej w obrębie stopy, w konsekwencji czego dochodzi do obrzęków, niedokrwienia i zastoju krwi żylnej. Łącznie z towarzyszącą mikroangiopatią prowadzi to do niedotlenienia tkanek i rozwoju zakażenia.

W obrazie klinicznym zespołu stopy cukrzycowej na plan pierwszy wysuwa się problem niegojącego się owrzodzenia. Owrzodzenie to początkowo utrudnia codzienną aktywność, a następnie — po upływie pewnego czasu stwarza poważne zagrożenie i konieczność wykonania amputacji, aby uchronić chorego przed posocznicą. Leczenie zespołu stopy cukrzycowej powinno być przede wszystkim zachowawcze, a każda decyzja dotycząca interwencji chirurgicznej musi być głęboko przemyślana. Chorzy na cukrzycę z nie-gojącym się owrzodzeniem stopy powinni być leczeni wyłącznie przez wyspecjalizowany w tym kierunku zespół lekarzy i pielęgniarek.

Zespół stopy cukrzycowej jest powikłaniem bardzo trudno poddającym się leczeniu i powodującym inwalidztwo od początku swojego wystąpienia. W tej sytuacji ogromnego znaczenia nabiera profilaktyka tego powikłania, która w najprostszej formie sprowadza się do codziennej pielęgnacji stóp.

 

Podobne prace

Do góry