Ocena brak

Stonka ziemniaczana

Autor /Filip Dodano /29.01.2012

Wygląd: długość blisko 1 cm. Chrząszcz powszechnie znany, łatwy do rozpoznania po 10 czarnych liniach na żółtych pokrywach skrzydłowych (po 5 na każdej z nich) i czarnych kropkach na żółtym przedpleczu.  

Środowisko: pola ziemniaków, ogrody, lasy liściaste i mieszane.

Występowanie: pierwotną ojczyzną stonki ziemniaczanej jest Ameryka Północna, gdzie chrząszcz ten żyje na miejscowych psiankowatych. W 1874 r. pierwsze stonki dotarły do Europy, gdzie szybko opanowały cały kontynent. Obecnie stonka ziemniaczana jest rozmieszczona kosmopolitycznie na całym świecie, częściowo zawleczona przez człowieka, a częściowo rozprzestrzeniła się sama.

Liczebność: regularnie masowe pojawy.

Rozród: wiosną chrząszcze opuszczają swoje kryjówki zimowe w glebie. Na spodniej stronie liści roślin z rodziny psiankowatych, do których należy również ziemniak, a także pokrzyk wilcza jagoda, tytoń szlachetny i bieluń dzię-dzierzawa. samica składa 20-30 jaj w niewielkim skupieniu. W ciągu całego życia, które trwa do 2 lat, samica może złożyć 2400 jaj! Małe larwki są winnoczerwone, starsze poma-rańczowoczerwone.

Po 2-4 tygodniach larwy przepoczwarczają się, a po dalszych 24 dniach następuje przeobrażenie w postacie dojrzałe. W ciepłych latach 2 pokolenia w roku są w środkowej Europie regułą, co prowadzi do gwałtownego namnażania się stonki ziemniaczanej. Jednak obecnie dzięki stosowanym chemicznym środkom ochrony roślin i aktywności wrogów naturalnych masowe pojawy są w znacznym stopniu ograniczane. Akcje chemicznego zwalczania niosą za sobą szereg szkodliwych skutków ubocznych dla środowiska, więc najlepszą metodą pozostaje zbiór chrząszczy i larw.

Pokarm: liście różnych psiankowatych (Sola naceae).

Uwagi: stonka ziemniaczana dostosowała się tak dobrze do życia w Europie, że mimo intensywnego zwalczania nie można jej już zupełnie wytępić.

Podobne prace

Do góry