Ocena brak

Stolica Apostolska (1958 - 1978)

Autor /Titussss Dodano /01.05.2013

Sobór w dekrecie O pasterskich zadaniach biskupów w Kościele wypowiedział życzenia co do zmian wstrukturze Stolicy Apostolskiej, by te dykasterie, które bezsprzecznie świadczyły ogromną pomoc BiskupowiRzymskiemu i pasterzom Kościoła, poddano nowej organizacji z większym przystosowaniem do wymagańczasu, krajów i obrządków, zwłaszcza gdy chodzi o ich liczbę, nazwę, uprawnienia i własny trybpostępowania oraz wzajemne uzgadnianie prac.

Kongregacje, trybunały i urzędy jako dykasterie Kurii Rzymskiej zreformował (1965) Paweł VI konstytucjąapostolską Regimini Ecclesiae Universae, dając poznać już przed drugą sesją soborową, że do kuriizamierza wprowadzić pracowników z różnych części świata i dokonać jej decentralizacji. Według konstytucjiliczba kongregacji zmniejszyła się do dziesięciu, a następnie do dziewięciu, gdy połączono(1975) Kongregację Sakramentów z Kongregacją Kultu Bożego. Na nowo określono cel wszystkich kongregacji,zadania i zakres działania.

Z kongregacjami łączyły się różne komisje, rady i dzieła papieskie, z których większość utworzył PawełVI. Soborową nowością były trzy sekretariaty. Pierwszy z nich, Sekretariat Jedności Chrześcijan, ustanowiony(1960) pod nieco inną nazwą, stał się organem Soboru, a po nim łączył ze sobą Komisję do religijnychkontaktów z hebraizmem. Sekretariat dla Niechrześcijan powołał Paweł VI (1964) w celu prowadzeniastudiów nad wielkimi religiami świata i nawiązania z nimi kontaktów. W łączności z tym Sekretariatempodjęła działanie powołana przez papieża (1974) Komisja do religijnych kontaktów z islamem.

Sekretariat dla Niewierzących powstał (1965) do prowadzenia studiów nad fenomenem ateizmu i dopodjęcia dialogu z niewierzącymi.Sekretariat Stanu po reformie miał zadania, do których należało nie tylko pełnienie funkcji sekretariatupapieża, ale też zapewnienie łączności Stolicy Apostolskiej z Episkopatem światowym i nuncjaturamiapostolskimi. Obok niego powołano Radę dla Publicznych Spraw Kościoła, której prefektem był kardynałsekretarz stanu. Miała zajmować się wszystkim, co dotyczyło kontaktów Stolicy Apostolskiej zrządami państw, w tym nawiązywaniem z nimi stosunków dyplomatycznych.

Za Jana XXIII i Pawła VI zostały nawiązane stosunki dyplomatyczne i ustanowione nuncjatury lubpronuncjatury w 48 państwach. Nowością było ustanowienie nuncjatury w Brukseli przy EuropejskiejWspólnocie Gospodarczej. W wykazie (1978) podano jako istniejące, lecz nie obsadzone nuncjatury wpaństwach (kraje demokracji ludowej): Bułgaria, Czechosłowacja, Litwa, Łotwa, Polska, Rumunia i Węgry.

Stolica Apostolska miała (1978) stałych przedstawicieli przy jedenastu międzynarodowych organizacjachrządowych i przy ośmiu międzynarodowych organizacjach nierządowych. Państwo Watykańskiebyło stałym członkiem czterech międzynarodowych organizacji nierządowych. O wielkim prestiżu StolicyApostolskiej świadczył przede wszystkim fakt udziału w Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy wEuropie (KBWE), zarówno w pierwszej, jak i drugiej fazie (1973), na której przedstawiła opracowanywspólnie z Wielką Brytanią projekt dokumentu, dotyczącego praw człowieka i wolności religijnej.

W Akcie Końcowym KBWE (Helsinki, 1975) Stolicę Apostolską reprezentował arcybiskup A. Casaroli,który obradującym szefom państw i rządów przekazał specjalne posłanie Pawła VI, a w swoim przemówieniupodkreślił: Obecność Stolicy Apostolskiej w tej wspólnocie narodów, poszukującej zbiorowegobezpieczeństwa i wzajemnej współpracy, ma cel i sens całkiem specyficzny: ochrony podstaw i motywówsprawiedliwości - nie po to, aby je uczynić przedmiotem kompromisu, lecz by uczynić pokój bardziejkompletnym i stałym.

Podobne prace

Do góry