Ocena brak

Stoicyzm: doskonałość moralna jest źródłem szczęścia - Rozstrzygnięcie

Autor /Karol123 Dodano /20.04.2011

Jak to się stało, że stoicyzm mino tak wielu sprzeczności wywarł tak ogromny wpływ „zarówno teoretyczny jak i emocjonalny na najlepsze umysły zachodniej kultury”?

Tajemnica tkwić może właśnie w eklektyzmie tej filozofii, która dzięki temu dotyka spraw bardzo złożonych, trudnych, z natury swej nie dających się uprościć; zarysowuje problemy i opozycje zawsze żywe: materializm a idealizm, postawa czynna a postawa bierna wobec świata i siebie, jednostka a społeczeństwo, etyka a polityka, wolna wola a determinizm, arystokratyzm /ducha/ a demokratyzm /teoretyczne zrównanie ludzi na długo przed Rousseau/.

Nic więc dziwnego, że z systemu stoików mogą korzystać również systemy filozoficzne /np. Kant, chrześcijaństwo/ i indywidualni ludzie, którzy pewne punkty stoicyzmu uznają za pomocne w życiu.

Siłą stoicyzmu również dzisiaj /i to jego aktualność/ jest niewątpliwie przekonanie że każdy człowiek może tworzyć siebie jako istota rozumna; pracując i żyjąc uczciwie ma prawo do godności osobistej. To przekonanie połączone z pogardą wobec dóbr zewnętrznych można nadal odnaleźć i dzisiaj w pewnych kręgach społecznych /np. tzw. „stara inteligencja”/.

Tym, którzy w dzisiejszym świecie w nagłych i często niekontrolowanych przemian politycznych, społecznych i ekonomicznych tracą poczucie bezpieczeństwa i przynależności, a jednocześnie żywią przekonanie o beznadziejności swojego buntu /podobnie jak miało to miejsce w czasach rozpadu monarchii Aleksandra Wielkiego i narodzin Cesarstwa Rzymskiego, w czasach namiętności, pogoni za sensacją, erotyzmem, rozkoszą, bogactwem a rozpaczą nędzarzy/ może ten „stoicki” spokój, rezerwa wobec rzeczywistości pozwoli na zachowanie człowieczeństwa i ocalenie godności do czasu, gdy świat stanie się lepszy. Spełniłby wtedy stoicyzm cel jaki zawsze zakładał sobie – pomoc człowiekowi w praktycznej umiejętności życia. Bo praktyczna cnota stoicka /kształtowanie charakteru, który określa wartość człowieka/ nadal jest dostępna dla każdego.

To, co mnie, miłośniczce prozy J. Conrada i twórczości Z. Herberta stale imponuje u stoików to heroiczny motyw pogardy dla cierpienia, niebezpieczeństwa i śmierci oraz wiary w niewzruszone prawdy moralne.

Do góry