Ocena brak

Stoicyzm: doskonałość moralna jest źródłem szczęścia - Natura szczęścia – czym jest cnota?

Autor /Karol123 Dodano /20.04.2011

Cnota jest jedna i niepodzielna. Składają się na nią wprawdzie cnoty szczególne: mądrość, męstwo, wstrzemięźliwość i sprawiedliwość, ale pozostają one w nierozerwalnym związku wzajemnym. Można je mieć wszystkie albo żadnej. Cnota /arete/ jest jedynym dobrem ludzkim, podobnie jak jedynym złem ludzkim jest nieprawość /kakia/. Ludzie dzielą się więc na zupełnie dobrych i zupełnie złych. Dobrym człowiekiem jest „mędrzec”, a złym – każdy „głupiec”.

Musisz czuwać po nocy, znosić trudy i znoje, opuścić znajomych i krewnych, doznawać lekceważenia i wzgardy od sługi, a szyderstw i zelżywości od ciemnego motłochu. Musisz we wszystkim odgrywać poślednią rolę – w piastowaniu godności, urzędów, w sądzie i każdej w ogóle sprawie. To wszystko rozważ wszechstronnie, jeżeli za cenę tych wyrzeczeń chcesz w zamian zdobyć wyzwolenie od namiętności, swobodę i pokój ducha. W przeciwnym razie nie zaprzątaj sobie tym głowy (...).

Musisz być jednolitym człowiekiem – albo złym, albo dobrym. Musisz doskonalić albo swą duszę, albo rzeczy zewnętrzne. Musisz z całego serca pracować albo wokół dóbr wewnętrznych, albo zewnętrznych. To znaczy albo wokół zachowania postawy filozofa, albo pospolitego człowieka. /Epiktet „Encheiridion”/.

Zatem doskonałość moralna, czyli opanowanie cnoty rozumianej jako uniezależnienie się od zewnętrzności i doskonalenie własnego wnętrza /moralna doskonałość/ prowadzi według stoików do szczęścia. Nazwę najwłaściwszą dla tego ideału stanowi apatia, czyli postawa całkowitej obojętności i beznamiętności.

Do góry