Ocena brak

Stoicyzm: doskonałość moralna jest źródłem szczęścia - Natura świata

Autor /Karol123 Dodano /20.04.2011

U podstaw stoickiej etyki tkwi ich przekonanie dotyczące racjonalnej i uporządkowanej natury świata; poszczególne jego elementy /również człowiek/ są ściśle ze sobą złączone i wzajemnie zharmonizowane. Wszystko, co jest, jest rozumne i konieczne, stanowi racjonalne ogniwo w łańcuchu zdarzeń, z których żadne nie może ujść wszechwładnej opatrzności.

„Bóstwo nigdy niczego nie spuszcza z oka”. Świat rządzony przez opatrzność jest rozumny i doskonały. Zasługuje w pełni na to, aby człowiek przyjął go dobrowolnie, pogodził się z nim i uznał, że „rzeczą rozsądną jest, by wszystko tak się działo, jak się dzieje”. Nawet to, co jest ograniczone, niedoskonałe, złe składa się na doskonałą całość, na jej wewnętrzną harmonię.

A wszystko co jest korzystne dla całości, jest piękne i w porę się dzieje. Ustanie więc życia nie jest złe dla nikogo, bo hańby nie przynosi, zwłaszcza że od wyboru nie zawisło i nie sprzeciwia się dobru społecznemu. Owszem jest ono dobre i korzystne, zwłaszcza że dla całości jest w porę i korzystnie z nią zharmonizowane (...). I paszcza lwa, i trucizna, i wszelkie zło, jak ciernie, jak bagno są dodatkami stworzonymi do owych rzeczy – czcigodnych i pięknych. Nie myśl więc sobie, że jest to obce temu, którego czcisz, lecz rozmyślaj o źródle wszystkich rzeczy”. /Marek Aureliusz „Rozmyślania”/.

Do góry