Ocena brak

Sternbergia

Autor /Radomir Dodano /25.01.2012

Należy do rodzinyn amarylkowatych (Amaryllidaceae). Dziko rośnie na Kaukazie, w Grecji i na Bliskim Wschodzie. Nazwę nadano jej na cześć czeskiego botanika Gaspara ze Sternberku. Najbardziej znana jest sternbergia żółta (S.lutea), wymieniana w Biblii jako lilia polna. Jej częścią podziemną są wydłużone, gruszkowate cebule, okryte ciemnymi łuskami. Dobrze zimują w naszym klimacie i po kilku latach rośliny tworzą, obficie kwitnące grupy. Kwiaty rozwijają się we wrześniu i w październiku, mają 6 płatków i 6 dość długich pręcików (kwiaty krokusów, które są podobne, mają tylko 3 pręciki).

Sternbergie można sadzić na trawnikach i w ogrodach skalnych. Dobrze rosną w miejscach ciepłych i słonecznych. Gleba powinna być żyzna, przepuszczalna, o odczynie obojętnym. Cebule sadzi się w sierpniu, na głebokości 6-12 cm (zależnie od wielkości), w grupach po kilka lub kilkanaście. Na zimę zagon warto przykryć rozdrobnioną korą. Spoczynek roślin przypada latem i wtedy trzeba je chronić przed nadmiarem wody (np. przykrywając zagon folią). Sternbergie przesadza się na nowe miejsce dopiero wtedy, gdy zaczynają słabiej kwitnąć.

Do góry