Ocena brak

Stefan Żeromski - krótka biografia

Autor /bambo Dodano /18.02.2011

Stefan Żeromski (pseud. Maurycy Zych, Józef Katerla) żył w latach 1864—1925. Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej. Wcześnie osierocony, z trudem zdobywał wykształcenie. Po ukończeniu gimnazjum w Kielcach krótko studiował weterynarię w Warszawie. Wówczas już nawiązał kontakt z „Głosem". Pracował jako guwerner, później jako zastępca bibliotekarza w Muzeum Narodowym Polskim w Rapperswilu (Szwajcaria). Związał się tam z radykalnym odłamem polskiej emigracji (G. Narutowicz, J. Marchlews-ki, E. Abramowski), co w znacznym stopniu wpłynęło na jego poglądy. Po powrocie do kraju pracował w Bibliotece Ordynacji Zamoyskich w Warszawie. Od roku 1904 oddał się wyłącznie pracy pisarskiej i społecznej w różnych towarzystwach i organizacjach. Działalność narodowo-społeczna pisarza nasiliła się w przeddzień wybuchu I wojny i zaraz po niej, już w niepodległym kraju.

Z pierwszym okresem twórczości Żeromskiego wiążą się opowiadania (np. Zapomnienie, Doktor Piotr, Silaczka. Ro:d:ióhią nas kruki, wrony..., O żolnierzu tulaczu), wydane w 1895 r., oraz „powieść o dorastaniu". Syzyfowe prace (1897).

W 1900 roku powstają Ludzie bezdomni, w 1904 — Popioły. Do problematyki powstania styczniowego wróci pisarz w noweli Echa leśne i powieści Wierna rzeka. Wydarzenia roku 1905 znalazły odbicie w takich utworach, jak m. in. Nagi bruk, Nokturn i w dramacie Róża. Charakter naturalistyczny ma społeczno-obyczajowa powieść Dzieje grzechu (1908). W czasie wojny powstała trylogia Walka z sza^^St!^

W okresie powojennym włączył się pisarz w nurt życia narodowego i publicystyki. Ważne pozycje tego ostatniego okresu twórczości to Wiatr od morza, dramat Uciekla mi przepióreczka oraz powieść Przedwiośnie (1924).

Podobne prace

Do góry