Ocena brak

Statystyki ludności - Analiza wzrostu liczby ludności na świecie w latach 900 n.e. - 1995 n.e.

Autor /Cezar444 Dodano /30.09.2011

Z analizy tabeli i wykresu wynika, że w latach 900 - 1995 n.e. miał miejsce stały, niemal dwukrotny przyrost liczby mieszkańców planety. W tym okresie w państwach europejskich i części państw azjatyckich podstawą ustroju był system feudalny, niewolący chłopów i sprawiający, że żyli oni na krawędzi ubóstwa. To też powodowało wysoki przyrost naturalny zwykle obserwowany na wsiach, gdzie zakładanie dużych rodzin jest wymuszone dużą śmiertelnością noworodków.

W latach 1000-1300 w Europie nastąpiły pewne zmiany społeczne i gospodarcze, które umożliwiły rozwój ludności. Dzięki rozwojowi techniki pod uprawy można było wziąć ziemie dotychczas traktowane jako nieużytki, następuje stopniowy rozkład dotychczasowego systemu gospodarki feudalnej, rozwija się przemysł i handel, powstają nowe miasta oferujące nowe rynki pracy. Ożywiają się procesy migracyjne i wymiana kulturowa. Ponadto uspokoiła się sytuacja polityczna w zachodniej Europie: ustały wyniszczające najazdy plemion normańskich, węgierskich i muzułmańskich. W krajach zniszczonych tymi najazdami zaczęto prowadzić politykę odbudowy zniszczonych osiedli i zaludniania opuszczonych wsi. Na terenie Francji, Niemiec, Anglii i Włoch obserwuje się duży rozwój osadnictwa i rozwój techniczny.

Druga połowa XIV w. to czas kryzysu gospodarczego w Europie i związanej z tym depresji demograficznej. Europa pustoszona była przez wojny, takie jak wojna stuletnia między Anglią a Francją. Walki zbrojne wiązały się z dużymi stratami w ludności krajów biorących udział w konfliktach, pustoszeniu obszarów rolnych, głodem i epidemiami chorób zakaźnych. Największe żniwo zebrała czarna śmierć, czyli epidemia dżumy, która zaczęła się w 1348r. we Włoszech i w ciągu ośmiu lat zabrała ze sobą od 1/3 do ˝ ludności Europy. Szacunkowo liczba ludności zamieszkującej Europę spadła z 73 mln około roku 1300 do 45 mln koło roku 1400.

Wiek XVII to czas rozwoju kolonizacji, duża liczba ludności emigruje na nowo odkryte tereny Ameryk, wybrzeża Azji czy Australii. Największy przyrost naturalny ma miejsce w trzech pierwszych dziesięcioleciach tego wieku, po czym obniża się ze względu na wojny i idący za nimi głód i choroby. Inną przyczyną jest znaczne ochłodzenie się klimatu w tym okresie. Lata 1700-1850 to okres polityki merkantylizmu w większości monarchii Europy. Dbały one o zapewnienie stałego, wysokie tempa przyrostu naturalnego i starały się zachęcić wykwalifikowanych emigrantów z innych krajów.

Duży, po ponad 400 milionowy przyrost ludności w latach 1850-1900 był efektem wybuchu rewolucji przemysłowej. Podniosła się jakość życia, ponieważ nowe wynalazki ułatwiały prace i czyniły ja bardziej wydajną, rozwijała się medycyna i nauka o higienie, co spowodowało spadek umieralności tego okresu.

Spadek przyrostu w latach 1910-1920 można tłumaczyć konfliktami na tle kolonizacyjnym, zwłaszcza przy podziale Afryki. Największe żniwo zebrała jednak I Wojna Światowa, wg szacunków zginęło w niej około 10 mln żołnierzy. Nadto, kraje walczące poniosły znaczne straty materialne, a tym samym obniżyły się standardy życia mieszkańców.

Kolejnym krytycznym momentem dla Europy był wybuch II Wojny Światowej. Zginęło w niej ok. 55 mln ludzi, ok. 35 zostało rannych, co obniżyło oczywiście ich jakość prokreacyjną.

Od roku 1950 liczba ludności zaczyna stopniowo wzrastać. Najwyższy stopień przyrostu miał miejsce w latach 50 XX wieku; była to faza tzw. kompensacji strat wojennych, czy inaczej bomba demograficzna. W latach 80 w wyniku ustabilizowania się politycznego i gospodarczego nastąpił wtórny wyż demograficzny, tzw. echo.

Liczba ludności na świecie w latach 900-1995 n.e. Źródło: "Mały rocznik statystyczny 1996r."

Lata Ludność w mln

900      320

1700    600

1850   1160

1900   1580

1910   1700

1920   1810

1930   2070

1940   2240

1950   2525

1960   2990

1970   3610

1980   4450

1990   5300

1994   5630

1995   5716

Podobne prace

Do góry