Ocena brak

Starożytny Rzym - Powstania niewolników w Rzymie

Autor /Mikolaj909 Dodano /05.11.2011

W latach 136 - 132 p.n.e doszło do wielkiego powstania niewolników na Sycylii , któremu przewodził Syryjczyk Eunus. Niewolnicy utworzyli państwo oparte na wzorach hellenistycznych a królem obrali samego Eunusa. Powstańcy do których dolączyła bedota wiejska opanowali dużą część wyspy i na swoją stolicę obrali gród Ennę położoną na niedostępnej górze zwanej orlim gniazdem Sycylii. Stworzywszy silną armię powstańcy odnieśli wiele zwycięstw nad Rzymianami. Pokonał ich i stłumił powstanie dopiero konsul Publiusz Rupiliusz w 132 r. p.n.e zdobywając Ennę. Dla odstraszającego przykładu 20 tys. niewolników przybito do krzyży.

W tym samym czasie trwały powstania w Azji Mniejszej. Kiedy mianowicie ostatni król Pergamonu Attalos III zapisał swe państwo testamentem Rzymowi (133 r. p.n.e) ludność wiejska obawiająca się zdzierstwa rzymskiej administracji i eksploatacji przez poborców podatkowych zerwała się do walki z Rzymianami pod wodzą Arystonikosa. Kiedy na apel Arystonikosa przyłączyli się do niego niewolnicy zachęceni obietnicą wolności , ruch ten przerodził się w ogólne powstanie przeciw panowaniu rzymskiemu na Wschodzie. Pociągnięci tym przykładem chwycili za broń również niewolnicy na wyspie Delos , osławionym targowisku niewolniczym. Aristonikos rozbił wojska rzymskie pod Leukai (130 r.) , powstańcy zostali rozbici dopiero w bitwie pod Stratonikeją (129 r. p.n.e) a Aristonikosa wzięto do niewoli i wysłano do Rzymu gdzie zmarł.

W latach 104 - 101 p.n.e na Sycyli doszło do drugiego powstania któremu przewodził Syryjczyk Salwiusz , który przybrał imię Tryfona. Jednak powstanie zostało krwawo stłumione.

W latach 74 - 71 p.n.e Italią wstrząsnęło wielkie powstanie Spartkusa ( Traka z pochodzenia , gladiatora w szkole w Kapui ). Spartakus nie dązył do utworzenia samodzielnego państwa , jego celem było przywrócenie wszystkim powstańcom wolności i możliwości powrotu do rodzinnego kraju. Gdy armia niewolników odniosła pierwsze zwycięstwa do powstańców na masową skalę zaczęli napływać niewolnicy i zubożali chłopi. Spartakus zorganizował silną armię i wyruszył do północnej Italii aby przez Alpy przedostać się do Galii. Pod Multiną w 72 r p.n.e odniósł zwycięstwo nad Rzymianami.

Prawdopodobnie pod wpływem nalegań biedoty italskiej zdecydował się zawrócić i dostać się do południowej części Italii. Po usadowieniu się w południowej Italii postanowił Spartakus przedostać się na Sycylię i połączyć się z tamtejszymi niewolnikami. Plan ten jednak nie doczekał się realizacji bowiem korsarze , z którymi Spartakus nawiązał porozumienie nie dostarczyli obiecanych okrętów do przeprawy. Tymczasem drogę na północ odciął powstańcom konsul Liciniusz Krassus , któremu senat nadał specjalne pełnomocnictwa. W tej sytuacji Spartakus zamierzał okrętami przeprawić się do Grecji , lecz decyzji tej sprzeciwili się dwaj dowódcy jego wojska. Po odłączeniu się od Spartakusa zostali oni rozbici przez Rzymian. Spartakus zaś przemaszerował z wojskiem do Apulii gdzie został rozgromiony przez Krassusa (71 r. p.n.e).

Zwycięski Krassus kazał wznieść na drodze z Kapui do Rzymu 6 tys. krzyży na których zawiśli wzięci do niewoli niewolnicy. Było to największe powstanie , które wstrząsnęło Italią. Armia powstańcza liczył ok. 60 tys. ludzi , jednak jej słabością była niezgoda dowódców. Odłączenie się od Spartakusa części niewolników pod wodzą Kriksosa i Oinomaosa uszczupliły siły powstańców. W obawie przed nowym powstaniem zaczęto dzielić wielkie latyfundia i oddawać ziemię w dzierżawę tzw. kolonom.

Podobne prace

Do góry