Ocena brak

Stany zagrożenia życia u dzieci

Autor /milka Dodano /27.01.2014

Stanem zagrożenia życia nazywa się niewydolność podstawowych układów ustroju, takich jak: układ nerwowy (ośrodkowy i obwodowy), układ oddechowy i układ krążenia. Układy te mogą się znajdować w stanie zarówno nadmiernego pobudzenia, jak i porażenia ich czynności. Niewydolność powyższych układów szybko prowadzi do zatrzymania czynności serca i trwałego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego (o.u.n.), czyli do śmierci.

Etiopatogcneza. Przyczynami doprowadzającymi do wystąpienia stanu zagrożenia życia (s.z.ż.) mogą być:

1.    czynniki szkodliwe działające w życiu płodowym, a doprowadzające do zaburzeń rozwoju i niedojrzałości noworodka (np. niektóre wady rozwojowe upośledzające czynności fizjologiczne ważnych życiowo narządów i układów),

2.    zaburzenia adaptacji do życia pozalonowego (np. zespół zaburzeń oddychania -RDS, wywołany m.in. nieprawidłową czynnością lub brakiem czynnika powierzchniowego płuc),

3.    nieprawidłowy przebieg porodu (np. uraz okołoporodowy, zamartwica, doprowadzająca często do wylewu śródczaszkowego),

4.    zakażenia, najczęściej o gwałtownym przebiegu (przy braku odporności oraz niewykształconych mechanizmach obronnych doprowadzają do rozwoju wstrząsu septycznego),

5.    uszkodzenia wynikające z niebezpieczeństw w zetknięciu się dziecka ze środowiskiem zewnętrznym (np. urazy mechaniczne, oparzenia, zatrucia).

Stanowi zagrożenia życia najczęściej towarzyszą łub go powodują:

a.    wstrząs urazowy, hipowolemiczny i/lub seplyczny,

b.    niewydolność oddychania,

c.    niewydolność krążenia,

d.    utrata przytomności,

e.    stan drgawkowy,

f.    zatrzymanie krążenia i oddychania.

Stan zagrożenia życia może wystąpić o każdej porze i w każdym miejscu. Pierwszej pomocy muszą więc udzielić świadkowie wypadku, najczęściej rodzice. Zadaniem służby zdrowia jest przekazywanie podstawowych zasad postępowania doraźnego społeczeństwu (szkoły ratownictwa, kursy). Doraźna pomoc jest całością działania ratowniczego i leczniczego od miejsca zachorowania lub wypadku do miejsca ostatecznego leczenia (szpitala, oddziału intensywnej terapii). Składają się na nią następujące etapy postępowania:

1.    pomoc przedmedyezna: udzielana przez świadków wypadku (w zakresie resuscytacji dotyczy działania A, B, C),

2.    pomoc medyczna niespeejalistyczna: udzielana przez lekarza pogotowia ratunkowego (nie stosującego wszystkich metod leczenia),

3.    pomoc medyczna specjalistyczna: udzielana przez zespól karetki R (reanimacyjnej), który ma możność zastosowania pełnego leczenia na miejscu wypadku/zdarzenia i kontynuowania takiego postępowania w okresie transportu; zadania takie spełnia również odpowiednio wyposażona karetka do transportu noworodków.

Doraźną pomoc musi zapewnić pacjentowi każdy zamknięty zakład służby zdrowia. Warunki do leczenia stanu zagrożenia powinny istnieć w dziale przyjęć i doraźnej pomocy. W dużych wiełospecjalistycznych szpitalach powinien działać oddział intensywnej terapii dziecięcej (OITD), w którym prowadzi się leczenie w trzech etapach. Są to:

a.    etap postępowania niespecyficznego, polegający na przywróceniu i podtrzymaniu czynności życiowych oraz wyrównaniu zaburzeń wywołanych przez proces uszkodzenia,

b.    etap diagnostyczny, polegający na rozpoznaniu przyczyny wywołującej stan zagrożenia życia,

c.    leczenie przyczynowe, obejmujące wszystkie metody leczenia specjalistycznego. Poniżej przedstawiono poszczególne grupy stanów zagrożenia życia. Pozostałe

stany prowadzące do zagrożenia życia omówiono w następnych rozdziałach specjalistycznych.

 

Podobne prace

Do góry