Ocena brak

Stany doskonałości

Autor /Titussss Dodano /01.05.2013

Formy życia zakonnego, bardzo zróżnicowane, sprowadza się często do jednego mianownika i mówi sięo stanach doskonałości, zamiast wymieniać osobno zakony, zgromadzenia zakonne, stowarzyszenia życiawspólnego bez ślubów publicznych i instytuty świeckie. Mówi się też (dla uproszczenia terminologii)o życiu zakonnym w odniesieniu do tych wszystkich form, choć członkowie stowarzyszeń i instytutówprawnie nie są zakonnikami (religiosi). W ostatnich czasach synonimem życia zakonnego stał się terminżycie konsekrowane.

Stolica Apostolska od dawna podejmowała inicjatywy co do odnowy życia zakonnego. Dotyczyły powrotudo pierwotnego ducha każdego zakonu i zgromadzenia zakonnego, a przez to do pobudzenia większejgorliwości oraz przystosowania się w praktycznym działaniu do nowych warunków życia społeczeństw,różnych od tych, w których każdy zakon powstawał. Miało to znaczenie wobec krytyki życiazakonnego, czerpiącej swe atuty ze spadku powołań. Domagając się zmian, wskazywano na większąskuteczność nowych form, jak wspólnoty małych braci i sióstr Jezusa lub instytuty zakonne, utworzonena misjach, by lepiej prowadzić pracę w zdechrystianizowanych środowiskach proletariatu europejskiegoi w krajach Trzeciego Świata.

W krytyce tradycyjnych form zarzucano, że zakony i zgromadzenia bardziejsą przywiązane do swej reguły niż do Ewangelii. Mogło to występować w niektórych przypadkach,lecz nie było powszechne, na ogół zaś zakony i zgromadzenia jeszcze bardziej niż przedtem starały sięswą działalność nastawić na apostolat religijny i społeczny.

Pius XII reagował na to, co było słuszne w krytyce życia i działalności zakonów, a uwzględniając potrzebywspółczesnego Kościoła, wydał na jego temat ponad dwieście dokumentów. Pisali też znawcyproblemów, jak kanonista rzymski J. Creusen w Révue des Communautés Religieuses czy jezuita Lombardiw Civiltà Cattolica. W Roku świętym (1950) Kongregacja Zakonów zorganizowała tygodniowestudium dla przedstawicieli ważniejszych zakonów i zgromadzeń na temat ascezy zakonnej, ubóstwa,dyscypliny, doboru i wychowywania kandydatów. Nie pominięto problemu apostolatu, który powinnizakonnicy uprawiać przez aktywniejsze uczestnictwo w duszpasterstwie parafialnym i działalności misyjnej.

Używając po raz pierwszy terminu aggiornamento w odniesieniu do życia zakonnego, Pius XII poświęciłtej sprawie dwie konstytucje apostolskie. Pierwsza, Sponsa Christi (1950), omawiała przystosowanie żeńskichzakonów klauzurowych do współczesnych warunków, druga zaś, Sedes Sapientiae (1956), zajęłasię formacją duchową nowicjuszy. Mniszkom zakonów kontemplacyjnych przypomniał papież, że ichpowołanie ma całkowicie apostolski charakter, gdyż myśl o zbawieniu bliźnich musi być zawsze obecnaw ich modlitwach i ofiarach. Wśród papieskich wskazań nie brakowało takich, które dotyczyły większejunifikacji świata zakonnego, jak utworzenie federacji klauzurowych zakonów żeńskich, powołanie narodowych konsult zakonów męskich i żeńskich, ustanowienia Unii Przełożonych Generalnych obu gałęzi zakonnych.

Podobne prace

Do góry