Ocena brak

Stałość i zmiana jako konteksty rozwoju człowieka: o współzależności kontekstu, stylu życia i struktury Ja

Autor /Pietrek555 Dodano /03.07.2011

Celem jest ukazanie współzależności między jakością kontekstu życia jednostki, a strategiami jej działania oraz „efektem” w postaci struktury Ja. Jako punkt wyjścia przyjęto, iż życie człowieka zanurzone jest jednocześnie w dwóch kontekstach: społeczno-kulturowym i czasu. Konteksty te splatają się w toku życia człowieka i tworzą psychologiczną sytuację rozwoju labilną, stabilną lub konserwatywną. Po drugie, zgodnie z koncepcją Obuchowskiego wyróżniono trzy rodzaje zmian: rozwojowe, naturalne i programowe. W efekcie wyróżniono trzy strategie życia: (I) zanurzona w osobistej historii, efektywna tu i teraz, oparta na własnym projekcie życia, uruchamiająca zmiany prawdziwie rozwojowe – owocuje to tożsamością typu wholeness (wg Eriksona), (II) zanurzona w historii, oderwana od aktualności, budująca plany krótkoterminowe, stymulująca zmiany neurotyczne lub naturalne – kształtuje się tożsamość typu totality lub confusion/diffusion, (III) oderwana od osobistej historii, instrumentalnie wykorzystująca teraźniejszość, skupiająca się na realizowaniu scenariusza życia czyli uruchamiająca zmiany programowe - powstaje tożsamość typu totality.

Słowa kluczowe:

współzależność jednostka-otoczenie, kontekst życia labilny, stabilny i konserwatywny, zmiany naturalne, rozwojowe i programowe, strategie życia, struktura tożsamości typu wholeness, confusion/diffusion i totality

Podobne prace

Do góry