Ocena brak

Środki toksyczne - TOKSYCZNE ŚRODKI PRZEMYSŁOWE

Autor /Klemens Dodano /21.09.2011

W warunkach pokoju najbardziej śmiercionośnymi gazami są: tlenek węgla (CO) CO ( tlenek węgla(II), tlenek węgla, czad ) jest to bezbarwny, bezwonny, palny, bardzo toksyczny gaz, słabo rozpuszczalny w wodzie. Z powietrzem tworzy mieszaninę wybuchową. Z chlorem tworzy fosgen, z metalami — karbonylki. Tworzy się w wyniku niecałkowitego spalania węgla lub redukcji dwutlenku węgla. Tlenek węgla jest bardzo toksyczny. Nawet niewielkie stężenie może doprowadzić do śmierci (gaz ten łączy się z hemoglobiną krwi, uniemożliwiając przyłączanie przez nią tlenu). Dla przykładu można podać, że przebywanie w atmosferze zawierającej 0,1 % CO może doprowadzić do śmierci już po upływie dwóch godzin ruchu albo sześciu godzin spoczynku. Przy dużym stężeniu CO w pomieszczeniu śmierć może nastąpić nawet po kilku oddechach. Dlatego bardzo ważną rzeczą jest dobra wentylacja pomieszczenia w którym znajdują się piece, junkersy itp. Tlenek węgla stosowany jest głównie jako składnik gazu wodnego, generatorowego, syntezowego, jako reduktor i do otrzymywania karbonylków.

Dwutlenek węgla (CO2)

Dwutlenek węgla ( tlenek węgla(IV) , CO2 ) jest to bezbarwny, bezwonny, niepalny gaz, zestalony sublimuje, rozpuszcza się w wodzie. Tlenek węgla(IV) to bezwodnik kwasu węglowego. Jest mało aktywny chemicznie. Z mocnymi zasadami tworzy węglany, z amoniakiem — mocznik. Powstaje w wyniku całkowitego spalania węgla lub rozkładu węglanów. Występuje w atmosferze i hydrosferze, stanowi produkt przemiany materii (wydychany przez zwierzęta, asymilowany przez rośliny). Jest równie niebezpieczny jest tlenek węgla. Dwutlenek węgla wydychany jest przez żywe organizmy. Jest on cięższy od powietrza, dlatego zbiera się w dolnej części pomieszczeń, w zagłębieniach, piwnicach i studniach. CO2 stosowany jest do wyrobu napojów musujących, napełniania gaśnic przeciwpożarowych, do produkcji sadzy. W postaci stałej (suchy lód) jest używany w chłodnictwie.

Brak tlenu

Uduszenie może grozić także po prostu z braku tlenu. Wystarczy pamiętać, że tlen jest zużywany w procesach utleniania metali - czyli inaczej mówiąc podczas rdzewienia. Trzeba więc bardzo uważać penetrując zamknięte, wilgotne pomieszczenia z dużą ilością metalowych elementów - bunkry, podziemia (kopalnie), barki czy statki.

Amoniak (NH3)

Amoniak (NH3) jest to gaz o przenikliwym zapachu, bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie. Roztwór wodny amoniaku (tzw. woda amoniakalna) ma odczyn zasadowy (NH3 +H2ONH4+ + OH–). Spalany w tlenie tworzy azot i wodę. Utleniany w obecności katalizatorów (np. platyny) tworzy tlenek azotu NO. W wysokiej temperaturze rozkłada się, działając silnie redukująco. Z kwasami tworzy sole amonowe, np. azotan amonu NH4NO3, chlorek amonu NH4Cl. Pochodnymi amoniaku są: amidki (np. NaNH2), imidki (np. CaNH, PbNH), azotki i aminy. Z niektórymi solami tworzy amoniakaty, analogiczne do hydratów. W przyrodzie powstaje podczas gnicia substancji białkowych; Na skalę przemysłową otrzymywany jest przez bezpośrednią syntezę z azotu i wodoru. Stanowi również produkt uboczny odgazowania węgla kamiennego. Stosowany m.in. do otrzymywania kwasu azotowego, soli amonowych i mocznika (będących cennymi nawozami), cyjanowodoru, w produkcji włókien chemicznych, leków, do oczyszczania wyrobów ze stopów miedzi, zaś amoniak skroplony— w chłodnictwie. Amoniak wywołuje przykre pieczenie w gardle, ślinotok, nudności, łzawienie i ból głowy. Przy dużych dawkach może spowodować nieodwracalne zmiany w organizmie np. utrata wzroku, zmiany w płucach.

Chlor

Chlor (Cl) jest to pierwiastek chemiczny o liczbie atom. 17, masie atomowej 35,453. Należy do grupy fluorowców. Jest to żółtozielony gaz o drażniącej woni. Chlor rozpuszcza się w wodzie tworząc tzw. wodę chlorową. Temperatura topnienia wynosi –100,98°C, temperatura wrzenia –34,6°C, gęstość 3,214 g/dm3. Chlor jest niemetalem. Tworzy on cząsteczki dwuatomowe. Ma właściwości silnie trujące. Powoduje zahamowanie czynności oddechowych. Wywołuje podrażnienie błon śluzowych oczu, gardła i górnych dróg oddechowych. Powoduje łzawienie, kichanie, ślinotok, kaszel i obrzęk płuc. Może doprowadzić do śmierci. Chlor użyty był podczas I wojny światowej jako gaz bojowy. Jest on bardzo aktywny chemicznie. Reaguje bezpośrednio prawie ze wszystkimi pierwiastkami tworząc chlorki. Z wodorem tworzy chlorowodór, którego roztwór wodny jest mocnym kwasem (kwas solny). Łączy się także z innymi fluorowcami tworząc związki międzyfluorowcowe.

Ważne znaczenie mają sole wywodzące się od tlenowych kwasów chloru (podchloryny , chloryny, chlorany, nadchlorany). Chlor jest rozpowszechniony w przyrodzie w postaci chlorków tworzących minerały (głównie halit, czyli sól kamienną, i sylwin) i występujących w wodzie morskiej, w niektórych wodach mineralnych oraz w płynach ustrojowych wyższych zwierząt. Stosowany m.in. do dezynfekcji wody, w postaci związków używany do bielenia, do produkcji kwasu solnego i innych związków chemicznych oraz w technologii materiałów elektronowych, np. do trawienia półprzewodników. Chlor otrzymał w 1774 r. szwedzki chemik K.W. Scheele.

Chlorowodór

Chlorowodór (HCl) jest to związek nieorganiczny, bezbarwny gaz o duszącej woni, dymiący w wilgotnym powietrzu. Bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie, wydzielając znaczną ilość ciepła i tworząc mocny kwas chlorowodorowy ( kwas solny ), od którego wywodzą się sole i chlorki. W przyrodzie występuje w gazach wulkanicznych. Na skalę przemysłową chlorowodór otrzymuje się m.in. w wyniku syntezy z pierwiastków lub działania kwasu siarkowego na chlorek sodu. Stosowany na dużą skalę w laboratorium i w technice w postaci kwasu solnego, używany do niektórych syntez organicznych (np. otrzymywanie chlorku winylu z acetylenu).

Objawami zatrucia przewlekłego są: uszkodzenie szkliwa zębów, zapalenie spojówek, przewlekłe zapalenie spojówek. Częsty kontakt z roztworem wodnym może wywołać zmiany zapalne skóry.

Podobne prace

Do góry