Ocena brak

Średniowieczna architektura sakralna - Romańskie budowle

Autor /Depsey Dodano /06.02.2012


Po wcześniejszych najazdach Wikingów oraz Madziarów, w XI wieku w Ezapanował pokój. Pokój przyniósłdobrobyt, a ten zawsze sprzyjał rozsztuk pięknych. W średniowieczu triumfciła architektura kościelna.
Mecenasami sztuki były w wiekacnich bogate klasztory, których jak się sznajdowało się w Europie ponad 2000. Zamożne rody również chętnie wspierały budowę kościołów, głównie w celu podkreślenia swego statusu finansowego, a nierzadko także po to, by w przyszłości zagwarantować dorastają­cym potomkom wysokie miejsce w hierarchii kościelnej. Wpłaty na budowę świątyń trakto­wano też jako swoistą „polisę ubezpieczenio­wą", mającą zapewnić zbawienie hojnemu dobroczyńcy Kościoła.
Nowe kościoły wznoszone były z niespo­tykanym wcześniej rozmachem. Z zapisów historycznych nie dowiemy się jednak jak na­zywali się robotnicy pracujący przy ich powsta­niu. Zapisano jedynie kto zlecił i opłacił budowę. Wiadomo, że wśród budowniczych byli mistrzowie kamieniarscy, którzy cięli twarde kamienie i rzeźbili w nich skomplikowane formy architektoniczne, a także murarze, któ­rzy wznosili mury. W średniowieczu do budo­wy nie wykorzystywano jeszcze obliczeń matematycznych, stąd często, szczególnie przy konstrukcji wspierającej sklepienia, ucie­kano się po prostu do metody prób i błędów.
   
ROMAŃSKIE BUDOWLE
Najbardziej widoczną cechą budowli romań­skich jest ich ciężka konstrukcja i łukowate okna, drzwi oraz podcienia. Półkolistą formę stosowano również przy budowie kamiennych sklepień, które wyparły wcześniejsze, drew­niane sufity. W romańskich kościołach naj­częściej spotyka się cylindryczne sklepienia kolebkowe oraz sklepienia krzyżowe, które w rzeczywistości składają się z dwóch skle­pień kolebkowych, przecinających się pod ką­tem prostym. Romańskie masywne filary i grube ściany podtrzymywały ciężką konstrukcję i nie były efektem dążeń estetycznych archi­tektów, lecz raczej koniecznością. Dopiero później opracowano bardziej wyszukane tech­niki konstrukcyjne, które pozwoliły na budo­wę strzelistych świątyń charakterystycznych dla gotyku.
Rozkwit architektury romańskiej łączy się z powstaniem nowych dynamicznych zako­nów - benedyktynów w Cluny oraz Cystersów. Dzięki nim wybudowano liczne opactwa, przy­legające do nich kościoły, a także wiele świą­tyń na trasie pielgrzymki do grobu św. Jakuba Apostoła w Compostela w Hiszpanii. W wielu kościołach wybudowano krużganki, które miały ułatwiać wiernym poruszanie się po tere­nie świątyni.
Normanowie rozpowszechnili architekturę romańską na wyspach brytyjskich, dlatego i tam można spotkać imponujące masywne budowle sakralne z łukowatymi oknami, drzwiami i podcieniami, na przykład katedry w Ely, Norwich, Peterborough i Durham.

Podobne prace

Do góry