Ocena brak

Średnia Stoa

Autor /Tycjan2343 Dodano /21.12.2012

Wybitne, a mało znane postacie, wydał stoicyzm, który na przełomie II i I wiekuprzed Chrystusem siedzibę swą obrał na wyspie Rodos. Jest to tzw. ŚredniaStoa. Już w ciągu II wieku słabnie dogmatyzm Stoi. Kryterium prawdy przestaje być samo wyobrażenie, lecz jego zgodność z całością doznań. Upada teoria pożarówświata, o której nie wspominają ani Zenon z Tarsu, ani Diogenes z Babilonu,obaj będący scholarchami po Chryzypie, natomiast uczeń Diogenesa Boetosz Sydonu, uznający transcendencję Boga i zbliżający się do Perypatu,wypowiada się przeciwko niej. Jak twierdzi Boetos, boski świat nie może niszczeć,bowiem jego przemijalność byłaby znakiem niedoskonałości Boga. Bóg,który nie działa, byłby Bogiem martwym, a takim musiałby być Bóg po pożarze.

W dziedzinie etyki charakterystyczne dla stoicyzmu średniego było przekonanieo konieczności wyboru wbrew postulatowi obojętności głoszonemuprzez Arystona z Chios. Stoicy odchodzą stopniowo od kazuistycznego ujęciaetyki w kierunku szerszego humanizmu. Podkreśla się również w większymstopniu znaczenie więzów społecznych. Boetos nawiązuje nie tylko do arystotelizmu,ale i do Platona, a Antypater czerpie z platońskiej etyki.

Tak przedstawia się tło, w którym rozwija się myśl jednego z dwu najwybitniejszychprzedstawicieli średniego stoicyzmu z końca II wieku, Panajtiosaz Rodos (lata 185-110 przed Chrystusem).

Podobne prace

Do góry