Ocena brak

Sprawy rzymskie

Autor /Oktawia Dodano /19.04.2013

Po Grzegorzu IV wybrano papieżem Sergiusza II (844-847), dalszego krewnego Stefana V. Miał onkontrkandydata, dlatego szybko przyjął sakrę, nie zważając na postanowienie Konstytucji rzymskiej. CesarzLotar I wysłał więc do Rzymu syna, Ludwika II, i arcykapelana Drago z Metzu, by dopilnowali prawcesarskich. Na burzliwym synodzie rzymskim przypomniano przepisy o wyborze i zarządzono wpisywaniezgody cesarskiej do Liber pontificalis.

Papież koronował Ludwika na króla Longobardów, lecz odmówił mu przysięgi wierności, gdyż nie stał się patrycjuszem Rzymu. Ponowił natomiast wraz z Rzymianamiprzysięgę wierności dla cesarza. Według życzenia Lotara I zamianował także biskupa Drago z Metzuwikariuszem apostolskim dla Frankonii, odmówił zaś przywrócenia na stolicę w Reims arcybiskupaEbona, zdeponowanego ongiś za zmuszanie Ludwika Pobożnego do pokuty kościelnej.

Państwo Kościelne za Sergiusza II doznało najazdu Saracenów w 846 roku. Płynąc w górę Tybru, dotarlido Rzymu i splądrowali przedmieścia oraz ograbili bazyliki stojące przed murami miejskimi. Lotar Iwyprawił wojsko do obrony, następnie zebrał fundusze na odnowienie bazyliki świętego Piotra i zbudowaniewokół niej silnych murów. Prace wykonano staraniem następnego papieża, Leona IV, w latach848-855. Obwarowane murami Zatybrze wokół bazyliki świętego Piotra, dzisiejszy Watykan, nazwanomiastem Leona (Civitas Leonina).

Zagrożenie saraceńskie sprawiło, że Leona IV wybrano bez oglądania się na prawa cesarskie. Wspólnymzaś wysiłkiem cesarza i papieża zadano klęskę Saracenom w bitwie morskiej pod Ostią (849), a na życzenieLotara I, w święto Wielkanocy 850 roku, Leon IV namaścił i ukoronował jego syna, Ludwika II nacesarza. Ludwik II od 840 roku zarządzał Italią i zatrzymał ją z tytułem cesarskim, gdy ojciec w 855 rokupodzielił swe państwo między trzech synów. Drugi z nich, Lotar II otrzymał Aachen, Fryzję i BurgundięGórną (Francia media), a trzeci syn, Karol, Burgundię Południową i Prowansję.

Ludwik II, bardziej niż ojciec, pilnował praw cesarskich w Państwie Kościelnym i zarządzeń o wyborzepapieża. Leon IV zmarł 17 czerwca 855 roku. Jego następcą wybrano już we wrześniu 855 roku BenedyktaIII. W późniejszych czasach powstała legenda, podana po raz pierwszy w kronice dominikaninaJana de Mailly około 1250 roku, że następcą Leona IV został niejaki papież Jan, sprawujący pontyfikatprzez dwa i pół roku, a jedynie przypadkowo po tym okresie poznano, że to była przebrana kobieta. Źródłalegendy o papieżycy Joannie nie udało się w nauce ustalić.

Wybór Benedykta III (855-858) nie był spokojny. Wysłannicy (missi) cesarza popierali kandydaturę kardynałaprezbitera, Anastazego Bibliotekarza, bardzo wykształconego, ale deponowanego przez poprzedniegopapieża. Benedykt został nawet uprowadzony i uwięziony. Poparł go wszakże kler i lud, utrzymałsię więc na Stolicy Apostolskiej do swojej śmierci. Cesarz, na następny wybór papieża przybył osobiściedo Rzymu. wybrano wówczas Mikołaja I.

Na płaszczyźnie obrony przed Saracenami spotykali się papieże i Ludwik II we współpracy. Cesarzowiudało się w 847 roku wypędzić ich z Benewentu, a gdy nie mógł pogodzić longobardzkich pretendentówdo władzy, utworzono dwa księstwa: Benewent i Spoleto. Książęta Dolnej Italii nie aprobowali ingerencjicesarskich i doprowadzili w sojuszu z Bizancjum do załamania się potęgi Ludwika II.

Podobne prace

Do góry