Ocena brak

Sprawa polska na konferencji w Poczdamie

Autor /Lewin Dodano /02.05.2012

 

Konferencja w Poczdamie (berlińska) miała miejsce w dniach 17 VII - 2 VIII 1945, a jej celem było opracowanie warunków przyszłego traktatu pokojowego i zdecydowanie o losach pokonanych Niemiec do chwili zwołania konferencji pokojowej. Uczestniczyli w niej Stalin, nowy prezydent USA Harry Truman oraz W. Churchill (do 25 VII), a po nim Clement Attlle, który po niespodziewanym zwycięstwie wyborczym Partii Pracy został nowym premierem Wlk. Brytanii.

W rozdziale IX układu sformułowano stanowisko „Wielkiej Trójki” w sprawie polskiej. Wyrażono uznanie dla szybkiego powołania TRJN, który zobowiązano do szybkiego przeprowadzenia wyborów. Uzgodniono kształt polskiej granicy zach., która miała przebiegać wzdłuż Odry i Nysy Łużyckiej.

Przy czym byłe terytoria Niemiec (ziemie leżące na wsch. od linii Odra-Nysa Łużycka (+ Szczecin), obszar Wolnego Miasta Gdańska i pd. -zach. część Prus Wsch.) oddawano „pod administrację Polską” do czasu podpisania traktatu pokojowego z Niemcami.

Dopiero po zjednoczeniu Niemiec (3 X 1990) uznały one zach. granicę Polski. Jednocześnie zdecydowano o całkowitym przesiedleniu do Niemiec, ludności niemieckiej pozostałej w Polsce.

Decydując się na klauzulę tymczasowości w sprawie polskiej granicy zachodniej, zarówno Zachód jak i Sowieci, pozostawili sobie „furtkę”, umożliwiającą zmianę ich stanowiska w kwestii niemieckiej kosztem Polski.

Stalin rozumiał, że ostateczne załatwienie sprawy granicy zach. mogłoby osłabić zależność od ZSRR nawet komunistycznej Polski, zaś warunkowe otrzymanie Ziem Zachodnich i Północnych stawało się dla nowych władz formą zastawu za lojalność wobec Moskwy.

Ziemie na zachodzie i północy przyłączono do Polski nie tyle za krzywdy doznane przez Polaków i ich wkład w zwycięstwo, ale jako rekompensatę za ziemie utracone na wschodzie na rzecz ZSRR.

W sprawie reparacji wojennych mocarstwa zachodnie przychyliły się do propozycji Stalina, aby Polskę wyłączyć z bezpośredniego w nich udziału. ZSRR miał przekazać Polsce odszkodowania ze swojej puli. Oba kraje uzgodniły później, że będzie to 15 %, których Polska nie była w stanie wyegzekwować.

Powierzchnia państwa w nowych granicach wynosiła 311,7 tys. km2, a ludność (w II 1946) 23,9 mln., co oznaczało spadek o 30 % w stosunku do 1938. Z dosyć skomplikowanego i szacunkowego wyliczenia wynika, że straty ludnościowe Polski w II wojnie światowej wyniosły ok. 7,5 mln.

Podobne prace

Do góry