Ocena brak

Spór o Wielkanoc

Autor /LucjaG Dodano /17.04.2013

Dotyczy on czasu jej obchodzenia, ale także rodzaju i czasu trwania postu, z nią łączonego. Pierwszewzmianki o konflikcie pochodzą już z 120 r. ale stał się on poważnym zatargiem w Rzymie za biskupaWiktora (189-199), gdy kapłan Blastor chciał wprowadzić praktykę kwartodecymanów. Wiktor nie tylkojej zabronił, ale starał się praktykę rzymską wprowadzić w całym Kościele. Miały to uczynić synody, doktórych odbywania wezwał biskupów. Znane są takie synody w Palestynie, Poncie, Osrhoene i Galii, któreopowiedziały się za Wielkanocą w niedzielę.

Nie przekonało to opozycji w Azji Mniejszej, gdzie biskupPołykrat z Efezu zwołał także synod, który uznał lokalną praktykę za tradycję Apostołów, Jana iFilipa, oraz biskupów, Polikarpa i Melitona. Poparcie większości skłoniło Wiktora do zastosowania surowychśrodków nacisku i zerwania jedności z Kościołami lokalnymi w Azji Mniejszej, ale pośrednictwoIreneusza z Lyonu sprawiło, że uznawano obie praktyki. Dopiero później synod w Arles (314) nakazałświętowanie Wielkanocy w niedzielę, a sobór nicejski (325) zagroził kwartodecymanom ekskomuniką,jeżeli nie porzucą swej praktyki.

W liturgii zaliczano Wigilię już do Wielkanocy. Nowym elementem stała się pochwała tajemnicy nocywielkanocnej, w której jaśnieje Światło Chrystusa. Dała ona początek radosnemu orędziu wielkanocnemu,Exultet, związanemu z zapalaniem światła w Wigilię Paschalną.

W III wieku powstaje w liturgii okres wielkanocny, będący zalążkiem roku kościelnego. Przez 50 dnizachowywano radość paschalną, nie uprawiano postów, nie modlono się na kolanach. Uroczyste zakończenieokresu wielkanocnego w pięćdziesiątym dniu (Pięćdziesiątnica) wprowadzono później.

Podobne prace

Do góry