Ocena brak

SPONDYLODEZA TYLNA

Autor /zenon80 Dodano /11.02.2014

Pierwsze operacje kręgosłupa wykonywane były z dostępu tylnego. Prekursorem usztywnienia tylnego kręgosłupa (dokonanego za pomocą kości strzałkowej) był Albee, który wykonywał swoje operacje na początku tego stulecia. Natomiast spondylodezę za pomocą drutu, polegającą na zespoleniu pętlą wyrostków kolczystych, dokonał pod koniec ubiegłego wieku Hadra, a Novak w 1945 roku dopracował i rozpropagował tę metodę stabilizacji kręgosłupa [13, 22],

Holdsworth dokonywał stabilizacji kręgosłupa za pomocą płyt Wiliamsa umocowanych śrubami do wyrostków kolczystych po uprzedniej repozycji przemieszczonych kręgów. Wielu innych autorów dokonywało stabilizacji kręgosłupa tą techniką. W Polsce autorem tylnej stabilizacji kręgosłupa za wyrostki kolczyste, za pomocą skonstruowanej przez siebie płyty, był Daab.

Metody te jednak nie znalazły zbyt wielu zwolenników z uwagi na słabą wytrzymałość tego zespolenia wynikającą przede wszystkim z dwóch powodów. Po pierwsze zespolenie oddalone było znacznie od osi obrotu kręgosłupa, co sprzyjało łatwemu wyłamaniu się materiału zespalającego. Po drugie zespolenie niszczyło unaczynienie wyrostków kolczystych, prowadząc do ich martwicy, lizy lub złamania.

Przełomem w stabilizacji wewnętrznej kręgosłupa był rozwój technik polegających na stabilizacji kręgosłupa za łuki, nasady łuków i trzony. Gwarantowało to lepszą stabilizację kręgosłupa i uzyskanie dobrego końcowego wyniku, jakim był zrost złamania z utrzymaniem korekcji osi kręgosłupa. Technikami powstałymi prawie równolegle były metoda usztywnienia kręgosłupa za pomocą dystraktorów, wprowadzona przez Harringtona, a następnie aloplastyka sprężynowa Weissa (ryc. 11.6, 11.7).

Na początku lat sześćdziesiątych Harrington przedstawił metodę leczenia operacyjnego bocznych skrzywień kręgosłupa za pomocą własnego zestawu instrumentów [ 19]. W 1967 roku zaproponował zastosowanie skonstruowanych przez siebie dystraktorów do stabilizacji złamań kręgosłupa. Metoda stała się bardzo popularna i powszechnie stosowana w większości ośrodków leczenia urazów kręgosłupa [10]. Po latach zachwytu zaczęto krytycznie patrzeć na wyniki leczenia metodą Harringtona. Wadą metody była przede wszystkim nadmierna rozległość usztywnienia sięgająca dwa poziomy powyżej i poniżej miejsca urazu. Wczesne powikłania w postaci utraty korekcji, złamań prętów, wyłamywań haków górnych spod łuków kręgowych powodowały próby udoskonalania tej metody. Jacob proponował dodatkowy mocujący hak w górnej części pręta, aby zapobiec jego przesuwaniu się oraz dopasowanie pręta przez jego wygięcie do kształtu kręgosłupa [24, 27]. W Polsce modyfikacji dystraktorów podjął się Bącal.

 

Podobne prace

Do góry