Ocena brak

SPOŁECZNA PSYCHOLOGIA KLINICZNA

Autor /Gawel Dodano /09.09.2011

W pewnej opozycji do podejścia idiograficznego pozostaje akcentowanie społecznego aspektu psychologii klinicznej. W tym podejściu reprezentowa­nym wyraźnie w Społecznej psychologii klinicznej, stwierdzono, że wykorzys­tano w możliwie największym stopniu osiągnięcia psychologii społecznej. W psychologicznych koncepcjach człowieka odkrywano pomijane w innych ujęciach różne aspekty społeczne.

Przymiotnik „społeczna" albo określenie „aspekt społeczny" może ozna­czać w psychologii klinicznej, że zjawiska zdrowia i patologii, diagnozę i formy pomocy:

• można opisać za pomocą pojęć typowych i pierwotnych dla psychologii społecznej, takich jak zdrowie grupy i rodziny, zdrowe i zaburzone sposoby komunikowania się ludzi, dynamika grupy terapeutycznej, dewiacja i na­znaczanie społeczne;

• zachowania człowieka można wyjaśniać analizując jego funkcjonowanie w kontekście społecznym, w interakcji, w systemach wzajemnego powią­zania różnych struktur społecznych; to samo może dotyczyć wzajemnego powiązania zachowań ludzi z różnych grup społecznych;

kontekst społeczno-kulturowy może służyć do wyjaśniania uwarunkowań zdrowia i patologii; można nawet mówić o społecznych przyczynach zaburzeń (np. działanie totalitarnej instytucji w interakcji z jednostką o różnym poziomie odporności - próby samobójcze w wojsku, uwarunkowanie zdrowia i patologii jednostki przez dysfunkcjonalne struktury rodziny - lęk paniczny dziecka w rodzinie z problemem alkoholowym);

• zachowania jednostkowe mogą mieć swoje konsekwencje dla zdrowia i patologii struktur społecznych (np. patologia władzy, patologia zarzą­dzania, zdrowe i patologiczne wypełnianie ról społecznych w systemie edukacji, np. wpływ wypalenia zawodowego nauczyciela na jego komuni­kowanie się z młodzieżą).

Można także do psychologii klinicznej odnieść wszystkie ważne ustalenia i propozycje, jakie przedstawia Brzezińska w Społecznej psychologii rozwoju. Uzyskamy wówczas - właściwy dla niektórych zjawisk zdrowia i patologii - poziom złożoności analiz i będziemy mogli zastanawiać się np. nad tym, jak rodzice przeżywający kryzys wieku średniego udzielają, bądź nie potrafią udzielić swoim dorastającym dzieciom trafnego wsparcia społecznego oraz jakie mogą być tego konsekwencje zdrowotne dla funkcjonowania rodziny, dorosłych jej członków i dorastających dzieci. Przy takim podejściu powstałaby jedna z najbardziej twórczych orientacji: społeczno-rozwojowa perspektywa zdrowia i patologii i nie byłaby to tylko kolejna hybryda.

Do góry