Ocena brak

Sójki

Autor /Letki Dodano /31.01.2012

Sójki są barwnie upierzone. W Europie występują dwa gatunki sójek - sójka oraz sójka złowroga, zwana też sójką syberyjską. Sójka występuje nie­omal na całym kontynencie z wyjątkiem wysunię­tych najbardziej na północ obszarów i często zimą odwiedza karmniki dla ptaków, natomiast sójka złowroga zamieszkuje iglaste i brzozowe lasy pół­nocnej Skandynawii.
W okolicach gdzie ludzie lubili polować na ba­żanty i kuropatwy, sójki były uważane za szkodniki i tępione. W wyniku tego na początku naszego stu­lecia liczebność ich populacji utrzymywała się na niskim poziomie, lecz w ostatnich latach zaczęła stale wzrastać.
W porównaniu z krzykliwą sroką sójka jest znacznie bardziej płochliwa. W lesie możemy ją częściej usłyszeć niż zobaczyć. Sójki najłatwiej zaobserwować jesienią, gdy koczują w małych stadkach. Są wtedy dosyć hałaśliwe i ruchliwe. Część z nich pozostaje jednak na zimę i dlatego mówi się o kimś niezdecydowanym, że wybiera się jak sójka za morze. Gniazdo sójki jest zbudo­wane z patyczków, trawy i korzonków roślin. Ptak ten zwykle umieszcza je w rozwidleniu pnia.
Jednym z ciekawych zwyczajów sójki jest za-grzebywanie w ziemi żołędzi, które mają jej słu­żyć za pokarm w zimie. Mocnym dziobem sójka wygrzebuje w ziemi zagłębienie, wkłada do niego żołędzie i przykrywa ściółką. Większość zmagazy­nowanych w ten sposób zapasów później odnajdu­je i zjada, jednak o części z nich zapomina i wyra­stają z nich młode drzewka. W ten sposób sójka, tak jak wiewiórka, przyczynia się do rozprzestrze­niania się dębów. Gdy we Francji i na pozostałej części kontynentalnej Europy następuje nieurodzaj żołędzi, sójki w poszukiwaniu ulubionego pokar­mu przylatują nawet na Wyspy Brytyjskie.

Do góry