Ocena brak

SOCJOTERAPIA - Zaburzenia zachowania

Autor /Hipolit Dodano /30.08.2011

Cechami charakterystycznymi zaburzeń zachowania są:

  • Nieadekwatność, Adekwatność reagowania jest jedną z podstawowych właściwości inteligencji ludzkiej. Polega ona na uwzględnieniu indywidualnych cech sytuacji i wyborze optymalnego zachowania. Z nieadekwatnością mamy do czynienia, gdy zachowana dziecka nie są racjonalnymi reakcjami na daną sytuację.

  • Sztywność reakcji, Zachowania zaburzone mają stały przebieg, niezależnie od tego, w jaki sposób zmienia się sytuacja. Dzieci reagują według charakterystycznych dla siebie sztywnych wzorców, zaburzone zachowanie przypomina reakcję „automatyczną”. Pewne elementy sytuacji „uruchamiają” zawsze te same, określone zachowania np. w podobnych sytuacjach jedno dziecko zawsze bywa agresywne, inne zawsze wycofuje się z kontaktu.

  • Szkodliwość dla podmiotu i otoczenia, Zaburzone zachowania są niekorzystne zarówno dla otoczenia, jak i dla samego dziecka. Nieadekwatność i sztywność pociągają za sobą niemożność konstruktywnego wykorzystania sytuacji, z której wynikają. „Odegranie” przez dziecko stereotypu pozbawia je m.in. możliwości budowania satysfakcjonującej sytuacji z otoczeniem, zdobycia nowej umiejętności, stworzenia czegoś nowego dla siebie i innych. Zachowania takie często wywołują negatywną reakcję otoczenia, a dziecko przeżywa frustrację związaną z własną nieskutecznością lub poczcie winy.

  • Negatywne emocje. Zachowaniom zaburzonym towarzyszą negatywne emocje. Mogą to być: złość, lęk, zazdrość, niechęć. Czasami dziecko sprawa wrażenie, że ich nie przeżywa. Jednak po dokładniejszym przyjrzeniu się widoczne są u niego silne napięcie lub chęć ukrycia emocji pod maską obojętności.

Zaburzenia zachowania ujawniają się w:

  • Relacjach z rówieśnikami (ja – rówieśnicy)

  • Relacjach z osobami dorosłymi (ja – dorośli)

  • Relacjach zadaniowych np. związanych z nauką szkolną (ja – zadanie)

  • Ustosunkowaniach do siebie samego (ja – ja)

Do góry