Ocena brak

SOCJOTERAPIA - Proces socjoterapeutyczny

Autor /Hipolit Dodano /30.08.2011

Na proces socjoterapeutyczny składają się trzy elementy:

  • Zmiana sądów poznawczych – pozytywne doświadczenia mają m.in. skorygować sądy poznawcze wyniesione przez dziecko z przeżyć urazowych. Aby mogło to nastąpić, treść doświadczeń korygujących powinna być przeciwstawna do treści doświadczeń urazowych. Oto przykładowe kierunki przebudowy struktur poznawczych dzieci, z zachowaniem podziału na cztery obszary występowania zaburzeń zachowania.

  • Zmiana wzorców zachowań – w wyniku zajęć socjoterapeutycznych powinna nastąpić korekta występujących u dzieci zaburzeń zachowania oraz opanowanie przez nie nowych, bardziej konstruktywnych sposobów funkcjonowania. Nowe wzorce zachowań mogą umożliwić dziecku bardziej satysfakcjonujące dla obu stron kontakty z innymi ludźmi oraz realizację własnych celów. Socjoterapia jest oddziaływaniem przyczynowym. Zaburzenie zachowania jest traktowane jako przejaw głębszych trudności dziecka i dlatego, samo w sobie, nie jest głównym obiektem oddziaływań. Udział w zajęciach może być dla dzieci m.in. ćwiczeniem umiejętności optymalnego sposobu funkcjonowania.

  • Odreagowanie emocjonalne – jest procesem naturalnym dla każdego człowieka. Nie potrzeba dzieci uczyć odreagowania. Wystarczy okazać im swe zainteresowanie, cierpliwość i zrozumienie, a one zaczną się śmiać i mówić w sposób ożywiony. Odreagowanie niektórych emocji (np. głęboki żal, poczucie krzywdy) następuje w formie płaczu. Wymaga to zapewnienia płaczącemu dziecku zrozumienia i ochrony przed ośmieszeniem. Cierpliwe towarzyszenie dzieciom ujawniającym emocje jest dla dorosłych na ogół dość trudne. Dzieje się tak głównie dlatego, że oni sami odczuwają potrzebę znalezienia uważnych słuchaczy i ujawnienia własnych trudnych spraw i emocji. Dodatkowym czynnikiem jest tu „nielogiczność” podawanych przez dziecko przyczyn własnych emocji. Dzieci przeważnie nie są świadome powodów własnych przeżyć. Racjonalność bezpośredniej przyczyny odreagowania nie ma jednak żadnego znaczenia. Dzieci przeważnie „wybierają” jakiś pretekst, aby ujawnić emocje dotyczące ważnej, czasem odległej w czasie sprawy. Na przykład płacz nad popsutą zabawką może wynikać z przeżywanego przez dziecko lęku związanego z domowymi konfliktami rodziców. Z pewnych powodów dzieciom jest łatwiej konfrontować się z problemem popsutego samochodu niż z zagrożeniem wynikającym z problemów rodziców. Jednak i ten płacz przyniesie dziecku ulgę i pozwoli mu się później łatwiej koncentrować na nauce lub weselej bawić.

Do góry