Ocena brak

SOCJOTERAPIA - Postępowanie socjoterapeutyczne

Autor /Hipolit Dodano /30.08.2011

a) diagnoza – polega ona na poznawaniu charakteru trudności dziecka i analizie zaburzeń w jego relacjach ze światem. Aby dziecko mogła uczestniczyć w zajęciach, nie jest konieczne przeprowadzenie szerokich badań testowych. Wystarczy wstępna diagnoza nauczyciela zajmującego się uczniem, poszerzona o opinię konsultującego psychologa z Poradni Wychowawczo-Zawodowej. Dokumentacja ta może stanowić wystarczającą podstawę do zakwalifikowania dziecka do udziału w zajęciach.

Przy diagnozowaniu zaburzeń zachowania i trudności dziecka można się posłużyć następującym schematem postępowania:

  • Wyodrębnienie tych sytuacji, w których dziecko na ogół prezentuje zachowania wyraźnie odbiegające od normy nieadekwatnością lub sztywnością. Zachowaniom tym mogą towarzyszyć negatywne emocje.

  • Analiza i specyficzne określenie trudności dziecka. Określenie, jakie elementy sytuacji sprawiają dziecku trudność i w jakim obszarze relacji.

  • Wyodrębnienie w danym obszarze (np. relacjach z rówieśnikami), charakteru zaburzeń (np. w zakresie współdziałania czy komunikacji).

b) programowanie zajęć – polega ono m.in. na ustaleniu generalnych zasad, określających sposób ich prowadzenia. Sytuacje, w jakich dziecko znajduje się na zajęciach, mają mieć funkcje korygującą. Oznacza to organizowanie takiego typu doświadczeń, które pozwolą na zaspokojenie ważnych potrzeb emocjonalnych dzieci, a także takich, które będą stanowił zaprzeczenie ich dotychczasowych, urazowych przeżyć. Powinny one dotyczyć wymienionych wcześniej obszarów, w których przejawiają się zaburzenia zachowania. Korygujące mogą być doświadczenia z rówieśnikami, z prowadzącym zajęcia, związane z wykonywaniem zadań i postrzeganiem samego siebie.

  • Afirmacja polega na dostrzeganiu i podkreślaniu (komunikowaniu) pozytywnych doznań, dobrych cech i zdolności drugiego człowieka. Takie dokonania i cechy można znaleźć w każdej istocie ludzkiej, dlatego każdy może być afirmowany. W trakcie zajęć należy dążyć do tego, aby afirmacja była wyłącznym sposobem odnoszenia się do drugiego człowieka. Świadomie rezygnuje się z krytyki, wytykania błędów, wskazywania wad i niedociągnięć. Zamiast tego podkreśla się dobre cechy, osiągnięcia (nawet małe), ukazuje pozytywne dążenie, motywacje.

  • Nawiązywanie osobistego i bliskiego kontaktu z dziećmi – niezbędne jest nawiązanie przez prowadzącego bliskiego kontaktu z dziećmi. Osoba prowadząca powinna stworzyć ciepłe i bezpieczne relacje, takie, w których dorosły jest opiekunem i sojusznikiem w pokonywaniu trudności. Relacje takie tworzą się, jeśli dorosły daje odczuć, że interesuje się każdym dzieckiem jako niepowtarzalną indywidualnością, interesuje się jego życiem, ciekawe są dla niego jego zainteresowania, obchodzą go jego troski. Bliskie i bezpieczne relacje stwarzają warunki do odreagowania emocjonalnego, niezbędnego w procesie pozbywania się szkodliwych stereotypów i uczenia pozytywnych zachowań. Wchodzenie w bliskie relacje z dziećmi spełnia również funkcję modelowania zachowań opartych na sympatii i bezpieczeństwie.

  • Zasada otwartości polega na przyjmowaniu i przekazywaniu informacji, dzieleniu się doświadczeniami i wyrażaniu emocji. Prowadzący zapewnia każdemu dziecku możliwość ujawnienia ważnych dla niego spraw i uczy dzieci słuchania i okazywania szacunku dla doświadczeń i przeżyć drugiej osoby. Ujawnienie emocji w trakcie zajęć umożliwia dziecku zajęcie się własnymi trudnościami, przełamuje poczucie izolacji i samotności uniemożliwiającej współdziałanie z innymi ludźmi, sprawia, że dziecko czuje się bardziej bezpiecznie. Dzielenie się doświadczeniami i informacjami daje dzieciom możliwość wspólnego rozwiązania problemów. Mogą one nauczyć się korzystać nawzajem ze swoich doświadczeń, razem znajdować wyjście z bardzo trudnej sytuacji. Przepływ informacji jest niezbędnym warunkiem odbudowy zaufania do innych ludzi, a przez to zmiany zachowań.

  • Zasada istnienia norm polega na wprowadzaniu i przestrzeganiu przez prowadzącego reguł porządkujących to, co ma się dziać na zajęciach. Przedstawione wcześniej trzy zasady, wskazówki powinny być normami nie tylko dla uczniów, ale i dla nauczycieli. W ich realizacji nauczyciel powinien być „mistrzem”, wzorem dla dzieci. Organizacja zajęć wymaga istnienia także innych zasad. Jednak powinno się wprowadzić takie normy, które umożliwiają dzieciom przeżycie dobrych doświadczeń.

Podobne prace

Do góry