Ocena brak

Socjologia polityki i socjalizacja polityczna Floriana Znanieckiego - Miejsce i rola w normalności cywilizacyjnej „ludzi zboczeńców”

Autor /tolek555 Dodano /18.07.2011

Wykład:

- można ich spotkać zawsze i wszędzie

- odbiegają od normalności cywilizacyjnej

- świadomie nie akceptują ról i funkcji społ. – nie chcą przystosować się do istniejących warunków

- buntują się przeciw normom systemu społ – jest to ich stała skłonność

- stale kontestują system społ.

- ludzie zboczeńcy przedstawiają stałe skłonności do buntu przeiw normom regulującym ich role społeczne – we wszystkich kręgach; nie potrzebuje oparcia, bo nie dązy do normalizacji swojego życia

  • Podnormalni (odchylenie w dół od normalności)

- odchylenie w dół zachodzi, gdy osobnik nie chce, bądź nie umie stosować norm systemów kulturalnych, w których uczestniczy – czasami i nie chce i nie umie

- niechęć wobec obowiązujących norm – nie modyfikują zastanego porządku, chcą się tylko spod niego wyzwolić

- starają się wyłamać z obowiązujących norm, zyć bez wysiłku i swobodnie, bez zobowiązań

- buntuje się przeciw każdemu porządkowi (nie – bo nie)

- postawa roszczeniowa wobec świadczeń socjalnych – bo im się nie należą

- przykładami mogą być damy zabawy towarzyskiej jako żony i matki, typowi urzędnicy na wyższych stanowiskach politycznych lub przemysłowych, dorobkiewicze jako prezesi instytucji kultury duchowej, typowi politycy jako profesorowie uniwersytetów.

  • Nadnormalni(odchylenie w górę)

- nadnormalność zawsze dowodzi, że mamy do czynienia z nadnormalną wybitnością indywidualną – nadnormalność zachodzi bowiem wtedy, gdy osobnik w danej roli, gdy raz się w nią wżyje, czyni więcej lub lepiej niż wymaga wzór osobowy stosowany w tego rodzaju rolach przez ludzi normalnych – przekształca dany wzór osobowy tak, że wzbogaca go.

- kontestują istniejący porządek – sprowadza się to do jego przekształcania

- niezadowolenie z tego, co jest – wyrażają swą niechęć i wskazują na potrzebę modyfikacji

- cele wyznaczane przez nich – nie lubią, gdy są one narzucane z zewnątrz

- w biografiach nadnormalnych zboczeńców znajdują się dwa charakterystyczne zjawiska w młodości i w dzieciństwie, które rozwijają u nich dążność do przekształcania zastanych systemów: po pierwsze – sposobność stycznośći z systemami kulturalnymi, do których własne kręgi osobnika nie wprowadzają, a w których młody osobnik może wziąć czynny udział dopiero po wytrwałych wysiłkach, po drugie: wpływ innych nadnormalnych zboczeńców

- bywa czasami, że nadnormalny zboczeniec wcześniej lub później normalizuje się społecznie, ustala w swym biegu życiowym. Pogodzenie się z normalnością może wypływać albo z zaniku możności twórczych wskutek zmian organicznych (choroby, starzenia się, wyczerpania nerwowego), lub z zadowolenia z dotychczasowych dokonań pod wpływem opinii środowiska

Nie każdy zboczeniec nadnormalny jest wybitny

  1. wyróżniający się, ale nie genialni, często szukają bardziej genialnych od siebie i skupiają ich wokół siebie

  2. kontakt z geniuszami – i dlatego stają się geniuszami

  3. cierpią na potrzebę bycia wyzwolonych z grupy osób normalnych, sami odczuwają taką potrzebę

  4. świadomie chcą być inni

  5. określone typy osobowości

Znaniecki:

- przez normalność cywilizacyjną rozumie się skuteczne przystosowanie człowieka do cywilizacji w której żyje, które przejawia się działaniem w zgodzie z obowiązującymi normami systemów w których uczestniczy, oraz jego zachowanie kształtowane jest przez normy.

- możliwości zboczeń z dróg normalności przedstawiają się jako nieograniczone w swej różnorodności i nieprzewidzialne w swym kierunku – kto zbacza na bezdroża, o tym nie wiadomo jak i dokąd pójdzie

- w małych kręgach zboczeńców traktuje się jako nieobliczalnych dziwaków, z którymi unika się bliższych styczności. W szerszych społecznościach musi zapaść decyzja, czy danego osobnika uważać za geniusza czy wariata, reformatora czy przestępcę. Gdy decyzja zapadnie, zboczeniec jest zaliczany do typu dodatniego lub ujemnego

- należy zwrócić uwagę, że wśród przestępców nie wszyscy są ludźmi zboczeńcami – większość z nich jest indywidualnie normalna, dostosowana do kręgów, w których żyje, o typowych, szeroko rozpowszechnionych dążnościach. Nie jest np. zboczeńcem chłop kradnący drzewo z lasu „pańskiego”, ani robotnik wykonujący w czasie strajku akt sabotażu na łamistrajkach – są to normalni ludzie pracy, działający w sposób dopuszczalny lub nawet wymagany przez ich kręgi. Podobnie nie jest zboczeńcem, ale zwykłym człowiekiem zabawy, bandyta z włoskiej mafii, gangster chicagowski czy prostytutka wielkomiejska

Do góry