Ocena brak

Socjologia polityki i socjalizacja polityczna Floriana Znanieckiego - Cechy charakterystyczne „człowieka zabawy”

Autor /tolek555 Dodano /18.07.2011

Wykład

Człowiek zabawy:

- kształtowany przez rodziny, które nie posyłają dzieci do szkoły kształcąc je w domach

1) bojownicy – osoby, które w dzieciństwie często były konfrontowane z rzeczywistością społeczną, zachęcane do wysokiego poziomu asertywnośći, od początku wykazywały skłonności do dominacji

- w życiu dorosłym dążą do władzy

- nie okazują życzliwości – jeśli już, to tylko tym, którzy ich popierają

- niski poziom zainteresowania innymi lub sprawami publicznymi

- sprawowanie władzy przy użyciu przemocy gdy używają legitymizacji, zmienia się to w dyktaturę, bo są przekonani o własnych zdolnościach

2) człowiek gry politycznej – wykształcił w sobie mechanizmy mediatora, negocjatora

- preferuje koncyliacyjny styl polityki (np. Kwaśniewski, Bartoszewski)

3) człowiek gry towarzyskiej – uczestniczy w zabawach, w których odgrywa główną rolę, zajmuje pozycję dominującą

Znaniecki:

- krąg zabawy to taki, krąg młodocianych rówieśników, którego spontaniczne zainteresowania nie są hamowane lub modyfikowane przez dorosłych

- zabawa – czynność wykonana tylko dla pozytywnego zadowolenia, jakie daje jej dokonanie

- ludzie zabawy występują w czystej postaci na dwóch krańcach drabiny społ. – u rozpieszczonych jednostek klas zamożnych, których wychowania krąg rodzinny nie traktował poważnie, oraz u tych osób z proletariatu, które wcześniej wyzwoliły się od kręgów pracy pod wpływem kręgów zabawowych, zdobywając środki utrzymania z rabunku, kradzieży, oszustwa, prostytucji, itp. W wielu jednak przypadkach typ zabawowy rozwija się nawet tych jednostkach, które młodość spędziły pod wpływem kręgów wychowawczych lub pracy. Wpływ bowiem rówieśniczych kręgów zabawy jest często silniejszy niż kręgów pracy czy wychowawczych.

- jak pisze Znaniecki: „znaczna część życia społ.dorosłych – życie towarzyskie, polityka i wojna – jest w najgłębszej swej istocie zabawą dziecięcą, zachowującą wszystkie zasadnicze cechy zabawy. W każdym pokoleniu prowadzą je dorośli, którzy ich zasad nauczyli się bawiąc się w zespołach rówieśników.

1) człowiek zabawy towarzyskiej – wyrasta w takich kręgach, które nie zajmują się tworzeniem grup społ, natomiast często bawią się w czynności niespołeczne

2) ludzie gry politycznej – ci, których kręgi bawiły się w zorganizowane życie grupowe o charakterze pokojowym, tworząc grupy, których członkowie w znacznej mierze zajmowali się skladem, strukturą i ich funkcjonowaniem.

3) bojowcy – częsty udział brali w walkach pomiędzy grupami

- wspólne dla tych trzech typów jest traktowanie różnych systemów kulturalnych jako zabawek, które zadowalają różne samorzutne dążności ludzkie, lecz poza tym nie posiadają głębszego znaczenia

- 1) + 2) hołdują trzem najważniejszym zasadom – negatywnej wolności indywidualnej, równych sposobności dla każdego oraz dowolnej umowy

- człowiek zabawy, który nie jest bojowcem żąda w dorosłym zyciu, by wolno mu było się bawić w co i jak chce, dopóki ni popsuje zabawy innym, ewentualnie dopóki nie zakłóca porządku grupowego. Tę samą zasadę stosuje do innych, jest tolerancyjny i jej broni.

- w myśl zasady równych sposobności żąda, aby i jemu i każdemu, kogo uważa za uprawnionego, dostępne były wszystkie zadania, jakie spełniają inni. Zasada równych sposobności wymaga między innymi, by każdy członek po kolei miał możliwość wypełniania każdej funkcji danej grupie, na jaką ma ochotę.

- sprawa przygotowania zawodowego i zdolności osobistych jest obojętna: człowiek zabawy nie ma dążeń do doskonałości moralnej, ani poczucia że wyniki jego działalności mają być użyteczne (jak w przypadku czł.pracy). człowiek zabawy przywykł, że wszystkie reguły są dostępne każdemu uczestnikowi zabawy, każde zadanie instytucjonalne jest tak łatwe, że każdy normalny człowiek z jego warstwy kulturalnej jest w stanie je wykonać. W dodatku, do obsadzenia większości stanowisk przez ludzi zabawy śmiało podejmujących się każdego zadania, przed którym cofa się człowiek dobrze wychowany w poczuciu swego nieprzygotowania a człowiek pracy w poczuciu trudności, które trzeba zwalczyć, państwa pod naciskiem uczestników gry politycznej mnożą funkcje publiczne, aby jak najwięcej obywateli miało sposobność do zabawy w działalność państwową.

Co więcej, ludzie zabawy mają zdolność do tworzenia nowych grup, opartych na zasadach demokratycznych. W związku z tym w społeczeństwach w których rej wodzą ludzie zabawy następuje ogromny wzrost wszelkiego rodzaju stowarzyszeń.

- podczas gdy ludzie gry towarzyskiej chcą dać sposobność do spełnienia waznej funkcji każdemu, ludzie gry politycznej znajdują zadowolenie w tym właśnie, że ilość funkcji władczych jest ograniczona, że trzeba o nie współzawodniczyć i że polityczni biernym maso umiejącym tylko popierać kandydatów są one niedostępne. Znaczna część polityków nei używa władzy dla własnego wzbogacenia się, czyni to jakby mimochodem, podstawowym celem jest jednak sama władza. Zamiłowany uczestnik gry politycznej nie interesuję się też tak naprawdę ideologiami czy programami, aby dojść i utrzymać się przy władzy – jest to najczęściej wtórna racjonalizacja, najczęściej powierzchowna. Głębokie dążenia ideowe stają się raczej przeszkodą w powodzeniu grze politycznej.

- typ bojowca jest bardziej rozpowszechniony i historycznie dawniejszy niż typ gracza politycznego. Struktura społeczna grupy bojowej różni się od struktury grupy pokojowej, a tym bardziej od zespołu towarzyskiego. Cały wysiłek zbiorowy grupy dąży do tego, by zwyciężyć przeciwnika. Dążenie to powoduje swoistą organizację w ciągu walki, która po każdej walce jeszcze się umacnia. W takiej grupie nie ma miejsca na demokratyczne zasady wolności, równości i umowności. Jedność wystąpień bojowych wymaga silnej dyscypliny wewnętrznej i zrzeczenia się wolności osobistej na rzecz grupy. W grupie takiej utrwala się także hierarchiczne zróżnicowanie funkcji na podstawie uzdolnień. Nawet przynależność do grupy przestaje być sprawą wolnego wyboru- gdy osobnik raz wstąpił do grupy bojowej, wystąpienie z niej bez zgody grupy traktowane jest jako zdrada. Istotna jest funkcja absolutnej lojalności względem grupy (w bandach ulicznych wielkomiejskich to wymaganie często powoduje, że młodociane jednostki prawie całkowicie usuwają się z życia rodzinnego, zaniedbują szkołę, porzucają pracę – nie tylko pod wpływem chęci zabawy, ale w poczuciu moralnego obowiązku).

- co do stanowiska moralnego, ludzie zabawy nie uznają zależności stanowisk ani od wychowania ani od organizacji pracy. Źródłem stanowiska jest własna aktywność moralna jednostki; krąg zabawowy nadaje osobie pewne stanowisko albo dlatego, że sobie życzy, aby osoba wykonywała pewną funkcję moralną, albo dlatego, że ona już pewną funkcję wykonuje.

- sprawa pozycji ekonomicznej dla ludzi zabawy wcale się nie liczy – liczy się tylko to, co jednostka wnosi do kręgu dzięki stosunkom zewnętrznym, to zaś, co wnosi, jest zasadniczo przeznaczone dla ogólnego użytku, czy to będą łakocie, zabawki, czy pieniądze. Innymi słowy – pozycja ekonomiczna jednostki mierzy się nie tym, co ma, lecz tym, co daje innym uczestnikom kręgu.

Do góry