Ocena brak

Socjalizm jako religia według Gustawa Le Bona - Typy i funkcje „apostołów socjalizmu”

Autor /Felek Dodano /18.07.2011

  • właśnie dzięki swym apostołom socjalizm może w pewnej chwili zwyciężyć. Tylko przekonani mają dość zapału, by stworzyć wiarę, która w wielu epokach przekształcała świat. Posiadają oni umiejętność przekonywania, której prawdziwych reguł nie naucza żadna książka – wiedzą, że masy czują strach przed wątpliwościami – znają one tylko uczucia wielkiej miłości lub gwałtownej nienawiści. Apostołowie umieją wzbudzać i rozwijać te uczucia.

  • By spełniać swą rolę, apostołowie nie muszą być liczni (niegdyś, wielkie krucjaty organizowała tylko garstka ludzi). Wszelkie wierzenia, które władały światem (chrześcijaństwo, buddyzm, islam), rozpowszechniły się dzięki działalności tej specjalnej kategorii ludzi

  • Gotowi są na wszystkie ofiary, zahipnotyzowani przez wiarę, w końcu zaczynają żyć tylko po to, by zapewnić swojej religii władzę

  • Rekrutują się głównie wśród umysłów obdarzonych zamysłem religijnym, którego zmienną cechą jest potrzeba bycia zdominowanym przez jakąkolwiek istotę, względnie credo.

  • Apostołowie socjalizmu, którzy przeklinają stare dogmaty chrześcijańskie, sami mają umysły religijne – rajskie społeczeństwo, o którym marzą, jest podobne do raju biblijnego, a stara wiara w Boga, jest uprzedmiotowiona w ziemskiej formie opatrznościowego państwa, które naprawia wszystkie niesprawiedliwości, dysponując nieograniczoną mocą dawnych bogów.

  • Apostoł, zatem to zawsze umysł religijny, pragnący rozpowszechniania swej wiary, ale przede wszystkim umysł prosty, oporny na rozumowanie. Jego logika jest prymitywna. Jego deklaracje zdradzają prostactwo umysłowe. Nie martwi ich żadna trudność , nie ma dla nich nic prostszego niż przekształcanie społeczeństwa. Popychani przez zapał do nawracania, rozgłaszają ideę bez obawy przed cierpieniem – zrywają dla niej więzi rodzinne i przyjacielskie, tracą pracę i środki do życia

  • U apostołów wszystkich kultów przejawia się potrzeba niszczenia kogoś lub czegoś. „Mahomet nawracał szablą, inkwizytorzy stosem, Konwent rewolucyjny gilotyną, anarchiści współcześni dynamitem. Tylko sposób niszczenia nieco się zmienił”.

Typy „apostołów socjalizmu”:

  • Fanatycy (apostołowie – głosiciele) [PS. Le Bon nie nazywa w szczególny sposób poszczególnych typów apostołów, ale myślę, że można je po prostu opisać]

- filantropi – marzący o szczęściu ludzkości. Filantropi religijni, polityczni, społeczni. Uważają się w dobrej wierze za przyjaciół ludzkości, której byli zawsze najszkodliwszymi wrogami. Ślepy fanatyzm prawdziwie wierzących czyni ich bardziej niebezpiecznymi niż dzikie zwierzęta.

- Bossuet i dragonady – podobnie jak Bossuet, który walczył z heretykami, rozpoczął kampanię przeciw nim, która zakończyła się ich masakrą i wygnaniem, czynią współcześni anarchiści

- Marat

- Robespierre

- Torquemada

- obecni psychiatrzy uważają, że ci awangardowi sekciarze socjalizmu należą do typu kryminalnego, do urodzonych przestępców. Nie ulega wątpliwości, że wśród propagatorów nowej wiary jest nieco kryminalistów, ale większość przestępców podających się za socjalistycznych anarchistów tylko przyozdabia motywacją polityczną pospolite zbrodnie. So to umysły prymitywne i mistyczne, całkowicie niezdolne do rozumowania. Są z pewnością niebezpieczni i społeczeństwo, które chce uniknąć zniszczenia przez nich, musi uch starannie eliminować. Natomiast ich stan umysłowy zdradza raczej szaleńców niż kryminalistów.

- historia pełna jest ich czynów, gdyż stanowią typ psychologiczny żywy we wszystkich epokach. Szaleńcy o skłonnościach altruistycznych pojawiali się we wszystkich czasach, nawet w epoce dzikości

- idee najbardziej dyskutowane i najmniej pewne pozostawiają wolne pole dla entuzjazmu fanatyków. Im idea jest dziwniejsza, tym bardziej pociąga za sobą szalonych i histeryków, przede wszystkim w świecie politycznym, w którym każde prywatne zwycięstwo, staje się zwycięstwem publicznym. Idea podtrzymuje fanatyków aż do śmierci, służąc im jako wynagrodzenie za życie, które tracą, lub za męki, które znoszą.

- oprócz opisanej kategorii głosicieli – apostołów, którzy są konieczni jako propagatorzy nowej religii, istnieją mniej ważne odmiany, których zahipnotyzowanie jest ograniczone do pojmowania jednej sprawy.

  • Fanatycy okazjonalni

- Co dzień spotyka się w życiu ludzi bardzo inteligentnych, nawet wybitnych, którzy stają się niezdolni do rozumowania kiedy podejmują pewne tematy. Opanowani pasją polityczną lub religijną, okazują wtedy zaskakujące niezrozumienie i nietolerancję. Są to fanatycy okazjonalni, których fanatyzm staje się niebezpieczny tylko wtedy, gdy zostanie pobudzony.

- rozumują jasno i umiarkowanie we wszystkich kwestiach poza tą, w której pasja ich ogarniająca staje się ich jedynym przewodnikiem. Na tym ograniczonym terenie przejawiają całą prześladowczą furię prawdziwych głosicieli. Ci znajdują w nich, w godzinach kryzysu zaślepionych i zaciekłych pomocników.

  • Istnieje w końcu jeszcze inna kategoria sekciarzy socjalistycznych, których sama idea nie pociąga i których przekonania są raczej słabe. Należą oni do wielkiej rodziny zdegenerowanych. Utrzymywani w nieprzezwyciężalnej niższości przez swe wady dziedziczne, ułomności fizyczne lub umysłowe, są naturalnymi wrogami społeczeństwa, do którego ich nieuleczalna niezdolność i dziedziczna chorobliwość nie pozwalają im się zaadaptować.

- są oni spontanicznymi obrońcami doktryny, która im obiecuje, wraz z lepszą przyszłością, pewnego rodzaju odrodzenie.

- dają one ogromne wsparcie tłumowi głosicieli. Jest cechą współczesnej cywilizacji, że stworzyła, podtrzymuje i ochrania z najbardziej nieprzewidującą troską coraz większe nagromadzenie społecznych odpadów, pod których ciężarem może sama zatonąć

 

  • Nowa religia, którą jest socjalizm, wchodzi w tę fazę, w której propaganda jest dziełem głosicieli. Do apostołów dochodzi paru męczenników

  • Tak się rozprzestrzeniają dogmaty i żadne rozumowanie nie potrafi ich zwalczyć. Ich siła jest niezwyciężona, gdyż opiera się na odwiecznej niższości mas i na wieczystym złudzeniu szczęścia, którego miraż wiedzie ludzi i przeszkadza im dostrzegać bariery, które oddzielają rzeczywistość od snów.

Podobne prace

Do góry