Ocena brak

Sobór Watykański II (1962 - 1965)

Autor /Nora0101 Dodano /04.12.2012

Zwołany przez papieża Jana XXIII (papież w latach 1958-1963) i uważany przez katolików za dwudziesty pierwszy sobór powszechny. Zebrany na jednej sesji pod prze-wodnictwem papieża Jana XXIII i na trzech sesjach pod przewodnictwem papieża Pawła VI (papież w latach 1963-1978), sobór miał na celu dostosowanie życie Kościoła oraz jego doktrynalnych sformułowań do współczesnych czasów.

Zamiast definiować dogmaty, sobór chciał przekazać naukę duszpasterską i rozbudzić sprawę jedności chrześcijańskiej i ogólnoludzkiej. Niespotykana dotąd ilość uczestniczących biskupów nieeuropejskich doprowadziła Karla Rahnera (1904-1984) do podzielenia historii chrześcijań-stwa na trzy okresy:

a. Kościół i jego początki w chrześcijaństwie judaistycznym,

b. Kościół określonej kultury, hellenistycznej albo łacińskiej (europejskiej), który trwał przez stule-cia,

c. Kościół wszystkich narodów zapoczątkowany przez Sobór Watykański II.

W soborze wzięło udział ponad dwa tysiące biskupów katolickich i niekatolickich obserwatorów ze wszystkich wyznań chrześcijańskich, co podniosło jego wartość jako platformy dialogu i punktu odnie-sienia dla innych.

W dniu 7 grudnia 1965 roku papież Paweł VI i prawosławny patriarcha Konstantyno-pola wydali wspólne oświadczenie wyrażające żal z powodu dziewięciowiekowego podziału i nadzieję na przyszłe pojednanie. Pierwszym z szesnastu dokumentów soborowych była ogłoszona 4 grudnia 1963 roku konstytucja Sacrosanctum Concilium (łac. “Święty Sobór”), czyli Konstytucja o liturgii, która poparła reformę przez:

a. powrót do wcześniejszych i prostszych form

b. zastosowanie języka narodowego lub miejscowego.

Dekret Inter mirifica (łac. “Spośród podziwu godnych”) wydany 4 grudnia 1963 roku zwrócił uwagę na rolę środków komunikacji społecznej. Druga sesja przyniosła konstytucję dogmatyczną o Kościele Lumen gentium (łac. “Światłość narodów”), jedno z większych osiągnięć soboru.

Została ona zatwierdzona tego samego dnia (21 listopada 1964 roku), co Dekret o wschodnich Kościołach katolickich Orientalium Ecc-lesiarum (łac. “Z Kościołów wschodnich”) i Dekret o ekumenizmie Unitatis redintegratio... promovenda (łac. “Przywrócenie jedności”), czyli deklaracje zobowiązujące Kościół do pracy ekumenicznej, która miała wydać owoce w późniejszych nieoficjalnych i oficjalnych dialogach. Podczas czwartej sesji ogło-szono Dekret o pasterskich obowiązkach biskupów Christus Dominus (łac. “Chrystus Pan”), dokument, którego celem była także odnowa synodalnych struktur Kościoła.

W tym samym dniu (28 października 1965 roku) Sobór ogłosił dwa inne dekrety: Oplatam totius (łac. “Upragniona [odnowa] całego [Kościo-ła]”) o formacji kapłanów oraz Perfectae caritatis (łac. “Doskonałej miłości”) o odnowie życia zakonne-go, a także dwie deklaracje: Gravissimum educationis (łac. “Najważniejszy [obowiązek] wychowania”) o wychowaniu chrześcijańskim oraz Nostra aetate (łac. “W naszym wieku”) o pozytywnych stosunkach Kościoła z religiami niechrześcijańskimi.

W dniu 18 listopada 1965 roku sobór zatwierdził dwa dalsze dokumenty: Dei Verbum (łac. “Słowo Boże”), będący znaczącym wkładem w naukę o Bożym objawie-niu, a zajmujący się równocześnie wiarą. Pismem Świętym, Tradycją, prawdą biblijną, interpretacją Ewangelii i rolą Pisma w odnowie całego Kościoła; Apostolicam actuositatem (łac. “Apostolska działal-ność”), czyli dekret o posługiwaniu ludzi świeckich.

W dniu 7 grudnia 1965 roku Sobór wydał ostatnie cztery dokumenty: Dignitatis humanae (łac. “Ludzkiej godności”), czyli Dekret o wolności religijnej, Adgentes (łac. “Do narodów”), czyli Dekret o działalności misyjnej Kościoła, Presbyterorum ordinis (łac. “Kapłańskiego urzędu”), czyli Dekret o posługiwaniu i życiu kapłanów, wreszcie najdłuższy tekst Soboru Watykańskiego II, Konstytucję duszpasterską o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes (łac. “Radość i nadzieja”).

W dniu 7 grudnia 1965 roku, podczas ceremonii odbywających się jednocześnie w Watykanie i w rezydencji patriarchy ekumenicznego w Konstantynopolu, Kościoły katolicki i prawo-sławny zdjęły nałożone na siebie nawzajem ekskomuniki. Następnego dnia sobór, będący największym wydarzeniem w Kościele katolickim dwudziestego stulecia, zakończono uroczystą liturgią.

Zob. chrześcijaństwo bizantyńskie, dogmat, języki narodowe, schizma, Sobór Powszechny, synod, synod biskupów.

Podobne prace

Do góry