Ocena brak

Służebności gruntowe wiejskie i miejskie

Autor /Erazm Dodano /16.11.2011

    Służebność jest to ograniczone prawo rzeczowe do korzystania z cudzej własności. Na właścicielu ciążył obowiązek znoszenia cudzej ingerencji (pati), powstrzymania się od czynności przysługujących mu z prawa własności (non facere) lub wyjątkowo utrzymania na swój koszt rzeczy służebnej (facere). Osoba posługująca się prawem służebności zwana była władnącym. Służebności gruntowe dzieliły się na wiejskie i miejskie; i tak wiejskie to: prawo przechodu przez cudzy grunt(iter), przepędzenia bydła(actus), przejazdu(via), prawo przeprowadzenia dopływu wody przez grunt sąsiada(aquae ductus) i czerpanie wody z cudzego źródła(aquae haustus).

    Miejskie natomiast to: oparcie budynku na ścianie sąsiada(servitus oneris ferendi), prawo okapu(servitus stillicidii), ograniczenie co do wysokości sąsiedniego budynku(servitus altius non tollendi), prawo wysunięcia części budynku nad nieruchomością sąsiada(servitus protegendi) i prawo otwarcia okna nad gruntem sąsiada(servitus luminum). Służebność powstawała na skutek decyzji właściciela i przy udziale osoby zainteresowanej. Służyły do tego in iure cessio, ale grunty wiejskie można było mancypować. Równie dobrze służebność mogła powstać poprzez zastrzeżenie właściciela, który np. sprzedawał nieruchomość. Mogła ona także powstać na mocy wyroku sądowego.

Podobne prace

Do góry