Ocena brak

Ślinianka przyuszna

Autor /judy Dodano /06.01.2012

Ślinianka przyuszna, czyli przyusznica {glandula parotis; para = przy; ois, otos = ucho) jest największą ze ślinianek (waga 20—30 g), ma zabarwienie szarożółte nieznacznie różniące się od otaczającej tkanki tłuszczowej. Jest ona miękka i w warunkach prawidłowych nawet jej część powierzchowna, położona na bocznej powierzchni twarzy, nie jest wyczuwalna: natomiast w niektórych stanach chorobowych gruczoł ten ulega obrzmieniu (np. w «śwince» — zapaleniu przyusznicy) i nadaje twarzy charakterystyczny wyraz.

Przyusznica pod względem ogólnej budowy mikroskopowej jest gruczołem pęcherzykowym; jest ona jedynym wielkim gruczołem ślinowym wyłącznie surowiczym.

Położenie. Przyusznica jest położona na stronie bocznej głowy bezpośrednio przed uchem i brzegiem przednim mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego. Spłaszczona, lekko wypukło na i trójkątna część gruczołu leży powierzchownie na gałęzi żuchwy i tylnym odcinku mięśnia żwacza; podstawa tego trójkąta sięga ku górze prawie do łuku jarzmowego, wierzchołek (processus aruicalis) ku dołowi do okolicy kąta żuchwy, gdzie nieraz styka się z gruczołem podżuchwowym; rozwojowo jest to najstarsza część gruczołu. Młodsza część gruczołu (processus retromandibularis) jest ukryta w dole zażuchwowym. W czasie rozwierania szczęk, szczególnie podczas mowy czy żucia, U żuchwy uciska na gruczoł masując go; nic jest to przypuszczalnie bez znaczenia dla wydzielania gruczołu; ślina może wydostawać się z przewodu

żuchwy i mięśniem skrzydłowym wewnętrznym, z tyłu wyrostkiem sutkowa tym i mięśniem mostkowo-obojczykowo-sutkowym, z góry przewodem słuchowym zewnętrznym. W dole zażuchwowym przyusznica graniczy z wyrostkiem rylcowatym kości skroniowej i z mięśniami, które się na nim rozpoczynają często przekracza ona te granice i wysyła przyśrodkowo skierowany wyrostek, który sięga prawie do bocznej ściany gardła wstępując w obręb przestrzeni przygardłowej.

Podobne prace

Do góry