Ocena brak

Ślepowron

Autor /Maksym44 Dodano /26.01.2012

Wygląd: Wielkości kury; długość ciała ok. 61 cm, rozpiętość skrzydeł 105-110 cm. W szacie godowej 2-4 długie ozdobne pióra na potylicy, u samców dłuższe o ok. 5 cm. Dziób w okresie godowym czarny, poza nim czarnoszary z jasnymi przebarwie-niami. Dorosłe ptaki mają koralowoczerwone oczy. Młode przypominają nieco bąka: brązowe z szarożółtymi cętkami na piórach, mają zielone nogi i żółte oczy. Na żółtawym gardle widoczne brązowe, podłużne prążki. Jeszcze w drugim roku życia można rozpoznać młode ptaki; pióra mają bardziej matowe, brązowawe i wyblakłe w porównaniu z ptakami dorosłymi, także pióra ozdobne są krótsze.

Slepowrony w dzień siedzą bez ruchu, jakby skulone na drzewie w zacienionym miejscu; pozwalają ludziom podejść blisko, w końcu podrywają się, wzlatują prawie pionowo i zaskakująco szybko, nierzadko z ochrypłym okrzykiem. Zwykle ich lot jest miękki i cichy jak u sowy; w grupie lecą tworząc ukośną linię. Slepowrony potrafią dobrze się wspinać po łodygach powolnymi, rozważnymi ruchami. W razie potrzeby umieją pływać. Chętnie się odzywają, w koloniach są niemal hałaśliwe. W locie wydają chrapliwie „kwak, kwak".

Środowisko: Występuje w Ameryce Północnej i Południowej oraz w Afryce i ciepłych strefach Eurazji aż po Japonię. Na przełomie wieku został w Europie Środkowej prawie wytrzebiony, podobnie jak wiele innych ptaków; ostatnio założył tu i ówdzie kilka małych kolonii. Zamieszkuje bagniste, mokre lasy łęgowe i rozległe trzcinowiska z krzewami, drzewami i otwartymi lustrami wody. W Europie są ptakami wędrownymi; zimują w tropikalnej Afryce. Lecą zwykle nocą na dużej wysokości, a wypoczywają o północy.

Niektóre slepowrony dołączają do kolonii znajdujących się na równikowych obszarach i pozostają tam do końca życia. W Europie i w Polsce slepowron jest skrajnie nielicznym ptakiem. Gnieździ się u nas nieregularnie; jedynym prawie stałym jego stanowiskiem lęgowym są stawy w okolicach Czechowic i Oświęcimia. Został zaliczony do ptaków zagrożonych wymarciem.  

Lęgi: W okresie godowym stopy ich nabierają koloru jasnoczerwonego; kantarek, czyli naga skóra między dziobem i oczami, staje się ko-baltowoniebieski, a czerwone oczy są bardziej widoczne niż normalnie. O zmierzchu samiec wykonuje na rozpoczętym gnieździe „taniec": macha demonstracyjnie gałązką, która potem jest wplatana w gniazdo. Slepowrony gnieżdżą się w koloniach jednorodnych bądź mieszanych, zwykle w gęstych zaroślach, trzcinowisku lub na wysokich drzewach. W typowej, mieszanej kolonii na drzewach czaple siwe i kormorany gnieżdżą się na najwyższych gałęziach, w środku slepowrony, kormorany małe i ibisy kasztanowate, na niższych piętrach czaple modronose, nadobne i złotawe. Początek lęgów w jednej kolonii rozciąga się przez cały miesiąc, podobnie jak to jest u innych czapli.

Jaja składane są w maju i czerwcu, wysiadywanie trwa 21-23 dni. Jaja, w liczbie 3-5, początkowo niebieskozielone, szybko bledną. Oboje rodzice zmieniają się co 2-4 godziny. Gdy pisklęta są jeszcze małe, rodzice Wadą im na wpół przetrawione jedzenie do gniazda, potem młode żebrzą na sposób czapli jedząc z dzioba dorosłego ptaka. Czas przebywania w gnieździe 35 dni.

Pożywienie: Wraz z zachodem słońca czaple jednej kolonii lecą wspólnie na swoje tereny łowieckie, oddalone nieraz o 20 km od miejsc noclegowych. W czasie polowania stoją zwykle nieruchomo na brzegu i wpatrują się w wodę; czasem skradają się cicho. Polują do późnego zmierzchu i ponownie świtem, a jeśli mają podrośnięte pisklęta, polują w ciągu dnia, gdy stonce stoi wysoko. Łowią żaby, ryby, pijawki, owady, polniki, czasem młode ptaki, nawet pisklęta innych czapli.

Podobne prace

Do góry