Ocena brak

Śledź azowski

Autor /Albin Dodano /31.01.2012

Wygląd: smukłe, śledziowate ciało o prostym dolnym i górnym profilu głowy, Wysokość ciała jest równa 1/4 jego długości. Oczy stosunkowo małe, o średnicy nie przekraczającej 6% całkowitej długości ciała. Krótka płetwa grzbietowa. Brak linii bocznej. Górna szczęka z dobrze wykształconym wcięciem. Żuchwa sięga aż do tylnego brzegu oka. Obie szczęki i lemiesz silnie uzębione. Krótkie, małe płetwy piersiowe i brzuszne. Silne wyrostki filtracyjne w liczbie 26—41; są one krótsze od blaszek skrzelowych.  

Ubarwienie: grzbiet zielonkawo lub niebieskawo połyskujący, boki i brzuch srebrzyste. Płetwa grzbietowa z ciemną obwódką. Za pokrywą skrzelową może znajdować się ciemniejsza, niewyraźna plama.

Długość: 30-40, maksymalnie do 50 cm.

Występowanie: wody przybrzeżne mórz Czarnego i Azowskiego, laguny i (rzadko) dolne biegi rzek wpadających do tych mórz (np. Donu). Z Morza Kaspijskiego opisano 8 podgatunków, z których najbardziej znany to ś. dołgiński (C. m. brashnikovi), uważany przez niektórych specjalistów za odrębny gatunek [C. brashni-kovi (A. brashnikovi)] z 7 podgatunkami.

Tryb życia i rozród: ś. azowski przewędrowuje zimą w południowe rejony Morza Czarnego, m.in. do wybrzeży Kaukazu. Wczesną wiosną (w marcu) powraca, aby odbyć tarło blisko ujść większych rzek. Trze się od kwietnia do czerwca (zależnie od położenia tarliska). Ś. dołgiński wpływa w tym celu do delty Wołgi. Ś. azowski dojrzewa płciowo w 3. roku życia; maksymalna długość życia 8 lat.

Pokarm: bezkręgowce i narybek.

Podobne prace

Do góry