Ocena brak

Skarga na bezczynność – podstawy skargi i podmioty legitymowane do jej wniesienia

Autor /MaksymxD Dodano /02.02.2012

 

Skarga na bezczynność przewidziana w art. 232 TWE ma na celu stwierdzenie nielegalności bezczynności RUE, KE lub PE. W razie uznania jej za zasadną, instytucja, przeciwko której została ona skierowana jest zobowiązana do podjęcia w rozsądnym terminie środków wskazanych przez ETS lub SPI. Skarga na bezczynność uzupełnia zatem skargę o stwierdzenie nieważności, ponieważ jest skierowane przeciwko niezgodnym z prawem zachowaniom instytucji wspólnotowych, które to zachowanie mogą przyjmować formę działania lub zaniechania.

Skarga na bezczynność może być wniesiona jedynie wtedy gdy powód uprzednio wezwał w sposób wyraźny instytucję wspólnotową do wydania określonego aktu, wskazując przy tym dokładnie jego treść i o ile instytucja ta nie zajęła stanowiska w terminie 2 miesięcy od wezwania. Powód ma możliwość wniesienia skargi w ciągu 2 miesięcy od chwili bezskutecznego upływu terminu na zajęcie stanowiska.

Podmiotami uprzywilejowanymi są: PE, RUE, KE i państwa członkowskie. Mogą wnieść skargę przeciwko każdemu aktowi prawnemu, niezależnie od tego czy ma on charakter generalny czy indywidualny i czy został do nich skierowany czy nie. Podmioty uprzywilejowane nie muszą wykazać interesu prawnego do wniesienia skargi. Państwo członkowskie może zaatakować akt wydany przez TUE, za którym głosował jego przedstawiciel.

Podmiotami nieuprzywilejowanymi są osoby fizyczne i prawne, zgodnie z art.230 TWE mogą wnieść skargę o stwierdzenie nieważności jedynie tych decyzji, których są adresatami lub decyzji, które mimo iż mają formę rozporządzenia lub dyrektywy bądź są adresowane do innych podmiotów, dotyczą ich bezpośrednio i indywidualnie.

Konkretna osoba jest indywidualnie dotknięta przez dany akt, jeżeli dotyczy on w większym stopniu tej osoby niż innych podmiotów co wynika z jej sytuacji faktycznej.

Do góry