Ocena brak

Sit Gerarda

Autor /Dezyderiusz Dodano /24.02.2012

 

Wygląd: roślina trwała wysokości 10-30 cm, rzadko wyższa, jaskrawo zielona lub oliwkowozielona z krótkim płożącym się kłączem. Łodyga wzniesiona i sztywna, prawie obła, ulistniona. Liście ścieśnione, rynienkowate, rdzeń podzielony na komory. Kwiatostan w postaci luźno rozpierzchłej wiechy, z licznymi kwiatami, na początku ze wzniesionymi gałązkami.

Najniższa przysadka kwiatowa krótsza niż wiecha. Działki okwiatu zaostrzone, czarnobrązowe z jaśniejszym nerwem środkowym, mniej więcej tak długie jak owoc, 6 krótkich pręcików. Szyjka słupka z 3 znamionami, tak długa jak zalążnia. Torebka owalna i ciemnobrązowa.  

Okres kwitnienia: od czerwca do sierpnia.

Siedlisko: na miejscach zawierających sól, na wybrzeżu jak i w głębi lądu, przeważnie tylko na nizinach.

Rozmieszczenie: prawie w całej Europie, w Azji, Ameryce Północnej i w północnej Afryce.

Uwagi: w przeciwieństwie do wielu innych sitów, sit Gerarda jest cenioną rośliną pastewną. Jest zjadany chętnie przez bydło zarówno w stanie świeżym jak i wysuszonym. Najlepiej udaje się bez nawożenia na przybrzeżnych łąkach zalewanych okresowo słonawą wodą. W takich warunkach dostarcza on znacznej ilości pożywienia, znajdującego się w zbitej, lekko mięsistej substancji łodyg i liści.

Sit Gerarda występuje razem z kostizewą czerwoną (Fes-tuca rubra), zawciągiem pospolitym (Armeria mariłima), warzuchą (Cochlearia anglica) i byli-cą nadmorską [Artemisia mariłima) w miejscach, gdzie woda wdziera się wgłąb tylko podczas ekstremalnie wysokiego poziomu. Na wypłycanych jeziorach w pobliżu brzegu morskiego znajduje się również często szereg innych słonorośli.

W głębi lądu omawiany gatunek występuje tylko w pobliżu warzelni soli i innych miejscach, w których znajduje się sól.

Podobne prace

Do góry