Ocena brak

Sieweczka rzeczna

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Znacznie mniejsza od siewe-czki obrożnej - długość ciała 15 cm. Bez białego paska na skrzydłach, dziób czarny, żółta obrączka wokół oczu, stopy żółtawoszare. W szacie zimowej i młodocianej niepozorna, podobna do innych siewe-czek. Na przedniej stronie skrzydeł brak białego paska, który uwidacznia się w locie u podobnych do niej sieweczek morskiej i obrożnej. Aktywna o zmierzchu i nocą. Biegnie tak szybko drobnymi kroczkami, że wygląda jak tocząca się piłeczka. Od czasu do czasu zatrzymuje się nagle i kiwa całym ciałem. W południe wypoczywa stojąc na jednej nodze i podskakuje na niej, jeżeli chce się tylko trochę poruszać lub przesunąć z miejsca na miejsce. Pizy wzlocie słychać jej melodyjny głos. Szybki, lekki lot jakby bez wysiłku, przypomina trochę lot dymówki. Pływa tylko w razie konieczności  

Środowisko: Jedyna sieweczka, która gnieździ się nad rzekami w Europie Środkowej, ale nie występuje na wybrzeżach morskich. Jej ulubionym środowiskiem są żwirowe i kamieniste wysepki na nieuregulowanych rzekach. Na skutek ich regulacji liczba tych żwirowych wysepek drastycznie się obniżyła, a na pozostałych tłoczą się kąpiący, nieświadomi, że odstraszają ostatnie sieweczki. W ten sposób ptaki te wyginęłyby zapewne całkowicie, gdyby nie znalazły sobie, choćby tymczasowo, nowego środowiska w nieczynnych żwirowniach. W Polsce niezbyt liczna; najczęściej lęgnie się w dolinach większych rzek: Wisły, Bugu, Narwi, Warty.

Sieweczki rzeczne spędzają zimę w tropikalnej Afryce i Azji. Przebywają tam zwykle na otwartych, żwirowych brzegach wód śródlądowych, rzadziej na wybrzeżach morskich. Główny okres przelotów w Europie Środkowej to marzec-kwieciń oraz sierpień-wrzesień, „spóźnialscy" wędrują nawet w październiku.

Lęgi: Jeżeli to możliwe, pary zajmują zeszłoroczne terytoria lęgowe. Samiec tokuje w niskim, charakterystycznym locie odzywając się mile brzmiącym trelem „tjulio-tjulio". Rywaliostrzega na granicy rewiru wykonując skłon i rozkładając prostopadle wachlarzowaty ogon. Biel na piórach ogona widoczna jest wówczas w całej okazałości. Podobnie ostrzega także, gdy podchodzi do niego zbyt blisko inny ptak siewkowaty.

Gniazdo jest niepozornym dołkiem wśród kamyków, czasami wyłożone skąpo częściami roślin. W gnieździe zwykle 4jaja; wzniesieniu uzupełniającym po stracie pierwszego 3 jaja. Jeżeli po dłuższym wysiadywaniu jedno z nich ulegnie zniszczeniu, rodzice siedzą nadal na niepełnym zniesieniu. Wysiadują oboje często zmieniając się; gdy jedno z nich biegnie w kierunku gniazda, drugie pośpiesznie je opuszcza. Siedząc na jajach ptak straszy pióra na piersi i tak się usadawia, aby jaja miały kontakt z plamami lęgowymi. (Plamy lęgowe to nagie miejsca na skórze brzucha, dobrze ukrwione i dzięki temu bardzo ciepłe, które znajdują się tylko u ptaków wysiadujących).

Sieweczki rzeczne z trudem mogą ogrzać swoje bardzo duże jaja, które w sumie ważą ok. 30 g (sam ptak 40-45 g). Zdarza się zatem, że przy niesprzyjającej, zimnej pogodzie wysiadywanie przedłuża się nawet o tydzień. Czas wysiadywania 22-27 dni. W okresie wysiadywania ptaki często posługują się zwodzeniem, tzn. w razie zagrożenia oddalają się od gniazda powłócząc skrzydłami i kulejąc. Pisklęta wykluwają przez 2-3 dni; każde waży ok. 5 g i dziennie przybywa im po kilka dalszych. Część par lęgowych w sprzyjających warunkach wysiaduje po raz drugi, gdy młode z pierwszego zniesienia są już samodzielne. Okres lęgowy może się wówczas przeciągnąć do 3,5 miesiąca.

Pożywienie: Zbiera z ziemi i z powierzchni wody małe bezkręgowce; dodatkowo nasiona roślin. W żołądku sieweczki stale mają kamyki.

Podobne prace

Do góry