Ocena brak

Sieweczka obrożna

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Mniej więcej wielkości skowronka; długość ciała ok. 19 cm. W szacie godowej można ją rozpoznać po czarnej obroży na szyi, jas-krawożółtych nogach oraz dziobie żółtym u nasady, a czarnym na czubku. W locie widoczny jasny pasek na skrzydłach. W szacie zimowej podobna do innych gatunków sieweczek, ale ma jaśniejsze nogi i więcej bieli na czole.

Środowisko: W okresie lęgowym na piaszczystych brzegach, zwykle nad morzem; na północy także nad wodami słodkimi; nielicznie nad jeziorami ze słoną lub gorzką wodą. W Anglii ptak całoroczny, na pozostałym areale wędrowny. W zimie częsta na wszystkich wybrzeżach morskich strefy umiarkowanej, subropikalnej i tropikalnej. W głębi Europy Środkowej nieliczne przeloty; wypoczywa na piaszczystych lub żwirowych brzegach rzek i jezior. Leci nocą odzywając się melancholijnie brzmiącym głosem.  

Lęgi: Tokowa „piosenka" zaczyna się powolnym trelem, który wznosi się jak dźwięki werbla, a kończy czymś w rodaju jodłowania. Bywa też śpiewana w locie tokowym, w czasie którego ptaki wysoko unosi skrzydła i opuszcza je powoli. Gniazdo jest dołkiem w piasku (zwykle w pobliżu linii przypływu) czasami wyłożonym kamykami. Wysiadują oboje rodzice zmieniając się często, ale nieregularnie. Wzniesieniu zwykle 4 jaja, ale nigdy więcej; leżą węższymi czubkami do środka. Czas wysiadywania 22-25 dni. Na dwa dni przed wykluciem się piskląt pękają skorupki jaj. W przypadku alarmu rodzice odwodzą intuzów od gniazda. Dzięki ochronnemu upierzeniu młode mogą się łatwo ukryć. W wieku 22-23 dni zaczynają latać.

Pożywienie: Małe zwierzęta żyjące w pobliżu wody, zbierane z ziemi. W mule ptaki często uderzają jedną nogą w ziemię, a następnie wydziobują spłoszone zwierzęta.

Podobne prace

Do góry