Ocena brak

SIELANKA

Autor /Herkulan Dodano /13.04.2012

Bukolika, ekloga, idylla (zob.), pastorałka (zob. Pastorale), skotopaska, gatunek lit. obejmujący utwory z życia wiejskiego, ukazujące wyidealizowany obraz życia pasterzy, rolników, rybaków, myśliwych, ukształtowany w poezji starogr. w twórczości Teokryta w III w. pne., podjęty w Bukolikach, zwanych później Ekloga mi, Wergiliusza, rozwijający się szeroko w okresie Odrodzenia.

We Włoszech - Dante, Petrarca, Boccaccio, we Francji-P. Ronsard, C. Marot, J. du Bellay, w Anglii -Ph . Sidney, E. Spenser, w Polsce-Jan Kochanowski, Andrzej i Piotr Zbylitowscy, Grzegorz z Sambora, Bartłomiej i Szymon Zimorowice oraz Szymon Szymonowie, którego Sielanki stworzyły polską nazwę gatunku.

Odradza się później w sielance stylizowanej Adama Naruszewicza i Józefa Szymanowskiego oraz sentymentalnej: Andre de Cheniera, Salomona Gessnera, Franciszka Karpińskiego, Franciszka Dionizego Kniaźnina, Kazimierza Brodzińskiego; od sioło 'wieś'.

Tu lasy, tu po lesiech ptaszkowie śpiewają;

Tu łąki, a po łąkach piękne stada grają.

Tu byśmy z sobą wieku miłego zażyli,

Tu byśmy aż do śmierci lata przetrawili;

Byś się tylko pasterską budą nie brzydziła,

Byś tylko umysł ku mnie cały przykłoniła.

Sz. Szymonowie, Sielanka pierwsza. Daphnis, 47-52.

Podobne prace

Do góry