Ocena brak

Sholastyka

Autor /Miecio Dodano /13.07.2011

Scholastyka  (łac. scholasticus - uczony, wykładający w szkole) była chrześcijańską filozofią  średniowiecza. Rozwijano ją była od IX do XIV wieku. Była to filozofia religijna, która głosiła,  że poza Bogiem nic nie ma znaczenia samoistnego. Ponieważ religia była podstawą organizacji państwowej, to filozofia scholastyczna miała charakter „urzędowy”. Nad jej rozwojem, przestrzeganiem prawowitości, ortodoksyjności czuwało państwo z mocy swojego urzędu. Filozofia scholastyczna w przekonaniu papieży miała być „służebnicą teologii” (Piotr Damiani). Istotną jej  cechą było to,  że koncentrowała się na opracowywaniu dogmatów wiary; nie uzasadniając twierdzeń, ale przyjmując się je jako prawdy objawione (była więc heteronomiczna) - prawdy te usiłowano jedynie wyjaśnić, wytłumaczyć, „przełożyć na język filozoficzny”.      

Twórcą scholastyki był Anzelm z Aosty (1033-1109); w jej rozwoju można wyodrębnić trzy etapy:     

1) wczesnośredniowieczny (od IX do XII wieku), reprezentują go: Jan Szkot Eriugena (810-877); Anzelm z Aosty; Bernard z Clairvaux (1090-1153); Piotr Damiani (1007-1072); Jan z Salisbury (1110-1180);  Piotr Abelard (1079-1142); Hugon od Św.Wiktora (1096-1141);     

2) okres systemów średniowiecznych (od końca XII do XIII wieku): aleksandryści, averroiści, tomizm, Roger Bacon;     

3) zmierzch scholastyki - okres krytyki  średniowiecznej (XIV wiek): Wiliam Ockham (1300-1350), Mikołaj z Autrecourt, Eckhart (1260-1327).   

Do góry