Ocena brak

Sesja Pawłowa

Autor /Titussss Dodano /01.05.2013

Paweł VI, choć wykazywał duchowe pokrewieństwo z Piusem XII, był silnie przywiązany do idei aggiornamentaJana XXIII. Filozof francuski, Jean Guitton, jedyny świecki audytor na pierwszej sesji, wyznałpo wyborze nowego papieża: Paweł VI będzie kontynuatorem dzieła Jana XXIII, a zarazem wywrzena soborze znamię własnej osobowości. Ten drugi aspekt jest niezmiernie interesujący, ale - ośmieliłbymsię napisać - dotychczas jeszcze nieprzenikniony.

Kontynuując sobór, papież pragnął jego prace uczynić skuteczniejszymi. Zmodyfikował regulamin i powołałkolegium moderatorów: czterech kardynałów kierujących bezpośrednio obradami soborowymi,lecz zachował radę prezydialną soboru. Wybór moderatorów świadczył o jego soborowej linii, gdyż ześrodowiska kurialnego wziął tylko kardynała Grigora Petrosa Agagianiana (zm. 1971), prefekta. KongregacjiRozkrzewiania Wiary, otwartego na ekumeniczne działanie i nowoczesne problemy. Drugi moderator,kardynał Lercaro z Bolonii, miał opinię jednego z niewielu awangardowych włoskich dostojnikówkościelnych. Trzeci, kardynał Julius Döpfner z Monachium, działał już wcześniej na rzecz odnowyKościoła i cieszył się wielkim autorytetem wśród zaalpejskich ojców soborowych. Czwarty, kardynał Leo Josef Suenens z Belgii, był znany jako uczeń ekumenisty Dom Lamberta Beauduina i jako człowiek niecofający się przed śmiałymi inicjatywami.

Wybór moderatorów, a jeszcze bardziej przemówienie Pawła VI na otwarciu drugiej sesji (29 IX 1963)świadczyły, że papież pragnął, by sobór przerzucił pomost między Kościołem a światem współczesnym.Idąc po tej linii, Paweł VI wprowadził na obrady soborowe audytorów świeckich, kobiety i mężczyzn,by reprezentowali laikat. Genezą tej nowości było zaproszenie Jeana Guittona na sobór przez Jana XXIIIpod koniec pierwszej sesji. Dla dostarczenia opinii publicznej rzetelnych informacji codziennych o pracachsoboru papież powołał Biuro Prasowe. Soborowi zaś wskazywał drogę swymi inicjatywami, jakprzyjęcie przedstawicieli Kościołów chrześcijańskich i przemówienie do pracowników kurii rzymskiej oważności jej działania, ale też i o potrzebie jej reformy.

Druga sesja (29.09. – 4.12.1963) zaczęła się dyskusją nad nową formą schematu o Kościele, przygotowanegoprzez profesora G. Philipsa z Louvain, przy współpracy międzynarodowej grupy teologów.Przedmiotem dyskusji było włączenie schematu o Najświętszej Maryi Pannie do schematu o Kościele,sakramentalny charakter konsekracji biskupiej, kolegialność 'biskupów, stały diakonat. Wśród ostrychsporów znalazła się dyskusja Fringsa z Ottavianim o Świętym Oficjum. Podjęto decyzję, że niektóreczęści schematu muszą być gruntownie przepracowane.

Omawianie długo oczekiwanego Dekretu o ekumenizmie odbyło się spokojnie, lecz pewne zastrzeżeniazgłosili hiszpańscy i włoscy ojcowie soboru. Opory budził rozdział o Żydach i o wolności religijnej,podjęto więc decyzję przygotowania ich na następną sesję. Papież konstytucją apostolską Pastorale munuszwiększył (30.11.1963) jurysdykcyjne uprawnienia biskupów. Prawie jednomyślnie sobór przyjął iogłoszono (4 XII) Konstytucję o liturgii, która była dokumentem postępowym.

Podobne prace

Do góry