Ocena brak

Serdecznik pospolity

Autor /Florenty909 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Wieloletnia roślina, 50-150 cm wysokości, z mocnymi, gałęzistymi łodygami. Liście odziomkowe, 3-7-a przeważnie 5-dłoniastosie-czne, grubo ząbkowane, ku górze stopniowo coraz mniejsze, górne liście łodygowe trójklapowe. Liczne bladoróżowe kwiaty wargowe tworzą ulistniony, kłosokształtny kwiatostan, składający się z wielu nibyokółków; korona kwiatowa dłuższa od kielicha.

Siedlisko: Przydroża, wysypiska, suche pastwiska, zbocza, stare mury i ruiny, przy płotach i ogrodzeniach; chętnie na glebach ciepłych, bogatych w azot.

Rozmieszczenie: Prawie cała Europa. W Niemczech rozproszony lub rzadki, w wyższych położeniach coraz rzadszy. Na północ od Alp nie powinno się serdecznika zbierać, ponieważ z reguły nie tworzy on tu wielkich skupień, a miejscami jest zagrożony. W silnie nasłonecznionych obszarach uprawy winorośli występuje liczniej. W Polsce pospolity na całym niżu i na pogórzu.

Okres kwitnienia: Od czerwca do września.  

Uwagi ogólne: Nieprzyjemnie pachnąca roślina znana jest także pod nazwami Lwie serce, lwi ogon i gęsia stopa.

Substancje zawarte w roślinie: Gorycz leonu-ryna, stachydryna, betonicyna, glikozydy, garbniki, żywice, cholina, olejek eteryczny.

Zastosowanie i działanie: Uspokajające działanie na serce przy nerwicowych zaburzeniach serca ze stanami lękowymi; przy schorzeniach serca w związku z nadczynnością tarczycy.

Przyrządzanie i stosowanie: Ziele (Herba Leo-nuri): 2 LH jako zimny wyciąg. WLH: Leonurus cardiaca (świeże ziele); spagyrik.

Termin zbioru: Od czerwca do sierpnia.

Podobne prace

Do góry