Ocena brak

Sępy

Autor /Werner Dodano /31.01.2012

Sprawność niezbędna do schwytania i zabi­cia żywej zdobyczy powoduje, że większość ptaków drapieżnych stała się bardzo skutecz­nymi myśliwymi. By uniknąć konkurencji w zapobieganiu o pokarm, poszczególne ga­tunki przystosowały się do polowania w różny sposób i na różną zdobycz.
Nawet u sępów, żywiących się padliną wy­tworzyła się specjalizacja. Gatunki o mocnych dziobach, jak sęp uszaty potrafią przebić się przez skórę martwego zwierzęcia i oddzierać pasy najtwardszego, żylastego mięsa.
Sępy płowe czekają, aż ich poprzednicy otworzą im drogę do głębiej położonych, miękkich części. Mniejszy i o delikatniejszym dziobie ścierwnik jest znany z tego, że zrzuca kamienie na strusie jaja, by je rozbić. Przy pa­dlinie jego drobniejszy dziób znakomicie na­daje się do czyszczenia kości z resztek, pozo­stawionych przez większe gatunki.

Sępy nie są jedynymi ptakami drapieżnymi, jedzącymi padlinę. Tylko nieliczne gatunki nigdy nie korzystają z tego „darmowego je­dzenia". Jednak u większości ptaków dra­pieżnych głównym sposobem zdobywania po­żywienia jest aktywne polowanie na żywą zdobycz za pomocą naturalnej broni, jaką są ich szpony i dzioby.
Podobnie jak u padlinożernych sępów wytworzyła się tu specjalizacja, dzięki której poszczególne gatunki nie konkurują ze sobą. Co więcej, dzięki temu, że samice ptaków drapieżnych są zazwyczaj większe od sam­ców, zmniejszyła się też konkurencja o po­karm pomiędzy ptakami z pary. Na przykład samica krogulca często chwyta drozdy i mniej­sze gołębie, podczas gdy mniejszy samiec ła­pie zwykle ptaki wielkości sikor i wróbli.

Do góry