Ocena brak

SENS

Autor /truchtacz Dodano /13.11.2012

 

SENS (łc. <sensus> = zmysł, pojmowanie) gr. adianóeta; ang. sense, meaning; fr. sens; nm. Sinn

Pojęcie wieloznaczne i niedookreślone, wiążące się ściśle z -^ „rozumieniem" (1), precyzowane w filozofii języka; współcze­śnie szeroko stosowane.

  1. W szerszym rozumieniu: właściwość wyrażenia mającego —> znaczenie (1); syn.^ sensowność (1).

  2. W węższym rozumieniu: właściwość tego, co ma jakiś cel, czego cel daje się określić, np. sens życia, sens jakiegoś działania; syn.—> sensowność (2).

  3. W przeciwstawieniu do —> znaczerua (1) (według wprowadzonego przez G. Fregego /1892/ odróżnienia sensu I Sinn I wy­rażenia od jego —> odniesienia /!/— Bedeutung): sposób, w jaki dane wyrażenie przed­stawia swe odniesienie do wskazywanego przedmiotu. Sens wyrażeń wyznacza myśl zawartą w zdaniu, w którym te wyrażenia występują, odniesienie zaś wyznacza war­tość logiczną zdania.

  4. W fenomenologii: przedmiot inten­cjonalny jako korelat —> czystej świado­mości.

  5. W hermeneutyce (postępującej tu za fenomenologią): to, co ma być odsłonięte w indywidualnym przedmiocie jako zdarzeniu (w wypowiedzi, w dziele) dzięki sztuce interpretacji, a co jest nieredukowalne do zewnętrznego w stosunku do te­go przedmiotu systemu znaczeniowego; przy czym odkrycie sensu dzieła jest jed­nocześnie rozpoznaniem sensu własnej, dialogowej tutaj, sytuacji interpretatora w odniesieniu do interpretowanego dzie­ła. „Cała hermeneutyka wywodzi się z owe­go przejścia zdarzenia w sens") (P. Ricoeur, Egzystencja i hermeneutyka).

Podobne prace

Do góry