Ocena brak

SEMIRAMIDA

Autor /Chryzant Dodano /13.04.2012

Gr. Semiramis, w legendzie greckiej córka syryjskiej bogini Derceto, porzucona jako niemowlę, wychowywana przez gołębice do czasu, aż znalazł ją pewien pasterz. Jej pierwszym mężem był Onnes, dowódca asyryjski, któremu towarzyszyła w oblężeniu Baktry, a jej rady przyspieszyły upadek miasta.

Drugim był Ninus, król Asyrii, założyciel Niniwy; po jego śmierci, do której miała przyłożyć rękę, wstąpiła na tron. Rządziła przewyższając rozumem wszystkich współczesnych jej władców, założyła wiele miast, miała liczne przygody miłosne; pomawiano ją nawet o stosunki erotyczne z własnym synem, Ninyasem.

Po śmierci zmieniła się w gołębicę i uleciała do nieba. Postacią historyczną, która dała początek tej legendzie, istniejącej w różnych wersjach, jest niemal na pewno Szammurama, małżonka Szamsziadada V, króla Asyrii w końcu JX w. pne., która po śmierci męża była regentką w imieniu swego małoletniego syna, Adadnirariego III w latach 810-805 pne.

Semiramida Północy przydomek dwóch władczyń: Małgorzaty, 1353-1412, regentki Norwegii i Danii od 1381, królowej Szwecji od 1388, oraz Katarzyny II, 1729-96, ur. jako księżniczka Sofia Augusta Anhalt-Zerbst, od 1762 carycy rosyjskiej, której ten przydomek nadał Wolter jako „monarchini oświeconej" (ale zapewne także dlatego, że maczała palce w zabójstwie swego męża, Piotra III, i byłego cara Iwana VI Antonowicza, oraz że miała faworytów, jak Orłów, Potiomkin, Zubow i inni).

Tradycj a lit . tej postaci opiera się na licznych i sprzecznych wersjach staroż. pisarzy gr. i łac., od Herodota do Ktezjasza, od Diodora do Waleriusza Maksymusa. Dante w Boskiej Komedii Umieszcza ją w drugim kręgu piekła, 5, 52, 61, Za grzech rozwiązłości, razem z Dydoną i Kleopatrą. Córa powietrza, hiszp. La hija del aire, dramat (wyd. 1653) Calderona de la Barca.

Semiramida tragedia (1717) P. J. de Crebillona-ojca. Tragedia (1748) Woltera. Melodramat (1729) Pietra Metastasia, muzyka: Vinci. Opera (Mantua 1732) Vivaldiego. Opera (Rzym 1773) Giovanniego Paisiella. Opera (Monachium 1782) Antonia Salieri. Opera (Neapol 1799) Domenica Cimarosy. Opera seria (Wenecja 1823) Gioacchina Rossiniego, libretto wg tragedii Woltera, ze zmienionym librettem wystawiona jako oratorium Saul w Rzymie, 1834.

Semiramida rozpoznana, wł. Semiramide riconosciuta, opera (Wiedeń 1748) Glucka. Opera (1818) młodego Giacomo Meyerbeera. Wiszące ogrody Semiramidy w Babilonie ogrody założone na tarasach gmachów staroż. Babilonu, wg legendy dzieło Semiramidy, jeden z siedmiu cudów świata staroż.; zob. Siedem.

Podobne prace

Do góry