Ocena brak

Sekretariat Jedności Chrześcijan

Autor /Titussss Dodano /02.05.2013

Agostino Bea, jezuita niemiecki, dopiero co mianowany kardynałem, przekazał (11.03.1960) JanowiXXIII otrzymany z Niemiec, ale przez siebie przepracowany, projekt powołania Komisji JednościChrześcijan. Papież od razu ustosunkował się do niego pozytywnie, a gdy motu proprio Supemo Deinutu (5 VII) powołał komisje soborowe i sekretariaty, był wśród nich Sekretariat Jedności Chrześcijan, zkardynałem Beą na czele.

Sekretariat miał podkomisje do kontaktów z prawosławiem, nadto 6 sekcji. W jego skład wchodziło 37członków i konsultorów, w tym 1 kardynał, 9 biskupów, 12 kapłanów diecezjalnych i 15 zakonników.Według narodowości było w nim 5 Amerykanów (USA), 6 Anglików, 3 Belgów, 6 Francuzów, 3 Holendrów,1 Kanadyjczyk, 6 Niemców, 1 Polak (ks. G. Ewers), 2 Szwajcarów, 2 Włochów, 1 biskup G. VanVelsen z Południowej Afryki i 1 benedyktyn L. von Rudloff z Izraela. Wśród nich wyróżniał się holenderskiprałat Jan Willebrands, który też po kardynale Bei stanął na czele Sekretariatu. Willebrands znanybył jako sekretarz generalny Międzynarodowej Konferencji Katolickiej do spraw Ekumenizmu, powstałej (1952) do studiowania problemów wynikających z programu Światowej Rady Kościołów oraz do opracowaniarozwiązań z katolickiego punktu widzenia.

Powołanie tego Sekretariatu razem z soborowymi komisjami określało jego pierwszy cel: przygotowanieschematów dla soboru. Przygotował trzy: o ekumenizmie, Słowie Bożym i wolności religijnej. Dwa znich stały się dokumentami soborowymi: Dekret o ekumenizmie i Dekret o wolności religijnej. Sekretariatmiał duży wkład w inne teksty soborowe, które musiały uwzględnić aspekt ekumeniczny.

Paweł VI, kończąc sobór, postanowił motu proprio Finis Concilio nie tylko dalsze istnienie Sekretariatu,ale także pozostawienie jego składu, takiego jaki miał dotychczas. Zadania i kompetencje nadal pozostałyokreślone bardzo szeroko: działać na rzecz jedności chrześcijan.

Działalność zmierzała w dwóch kierunkach: nawiązania kontaktów ze Światową Radą Kościołów i innymiinstytucjami Kościołów chrześcijańskich oraz usuwanie w Kościele katolickim uprzedzeń do ekumenizmu,zachęcanie do tworzenia ośrodków ekumenicznych w diecezjach i inspirowanie ich pracy.

Katolicy w znacznej mierze zachowywali powściągliwość wobec ekumenizmu. Istniały nawet tarciamiędzy zwolennikami unionizmu, pragnącymi powrotu braci odłączonych do prawdziwego Kościoła, aprotagonistami ekumenizmu. Wielu katolików było zaniepokojonych ekspansją protestantyzmu w krajachkatolickich, szczególnie Ameryki Łacińskiej.

Z ważniejszych kontaktów ekumenicznych Sekretariatu w początkach działalności należy wymienić:wizytę kardynała Bei w siedzibie Światowej Rady Kościołów (1965), powołanie Wspólnej Grupy Roboczej,powołanie wspólnie ze Światową Federacją Luterańską Międzynarodowej Komisji Studiów, utworzenieze Światowym Aliansem Reformowanych Wspólnej Komisji Studiów, podjęcie oficjalnego dialoguze Wspólnotą Kościołów Anglikańskich. Dla katolickiego ruchu ekumenicznego doniosłe w skutkachbyło zorganizowanie przez Sekretariat (1972) narady delegatów Komisji Ekumenicznych KonferencjiEpiskopatów z całego świata.

Podobne prace

Do góry