Ocena brak

SCYLLA I CHARYBDA

Autor /Chryzant Dodano /13.04.2012

Gr. Skylla, Charybdis, mit. gr. potwory morskie; Scylla, córka Forkisa i Hekate, ukochana Posejdona, została przez swą rywalkę, Amfitrytę (zob.) zmieniona przy pomocy ziół magicznych w potwora. W Odsysei, 12, Homera czarodziejka Kirke tak opisuje ją Odyseuszowi (w tł. J. Parandowskiego): „W pieczarze, w środku urwiska, nad cieśniną morską, siedzi Skylla, Co straszliwie szczeka. Głos majak młoda suka, ale to potwór okrutny [...] Ma 12 nóg [...] na sześciu długich szyjach 6 głów szkaradnych, zębów 3 rzędy [...] pełne czarnej śmierci [...] Każdym pyskiem wyrywa z okrętu i unosi człowieka [...]

Na drugim urwisku, niższym [...] wielki figowiec o bujnym listowiu, a pod nim boska Charybdis połyka czarną wodę. Trzykroć na dzień wypluwa i trzykroć pochłania - okropność!" Odys skierował statek bliżej urwiska Scylli, bo lepiej było stracić sześciu towarzyszy niż cały okręt w wirze Charybdy. Wg J. Staszewskiego są to nazwy fenickie przyswojone przez Greków: Skylla z sernic, skuła 'kamień'; Charybdis od hebr. obhed 'jama zatraty'.

Cieśninę tę lokalizowano jeszcze w staroż. jako Mesyńską, na której włoskim wybrzeżu był skalny przylądek Skylla, dziś Scilla, naprzeciw wiru Charybdis, dziś Galofalo, przy brzegu sycylijskim.

Wpadasz na Scyllę chcąc ominąć Charybdę, łac. incidis in Scyllam, cupiens vitare Charybdim, z Alexandreisy 5, 301, Gaultiera z Lille, ok. 1180; wpadasz z deszczu pod rynnę. Znaleźć się między Scyllą i Charybdą w sytuacji, w której zagraża niebezpieczeństwo z dwóch stron, między młotem a kowadłem.

Podobne prace

Do góry