Ocena brak

Sarracenia

Autor /Adam333 Dodano /23.01.2012

Wśród wszystkich roślin mięsożernych rodzina kapturnicowatych należy do najbardziej zadziwiających. Dzbanki S.leucophylla dochodzą do 1,2 metra wysokości, a wiosną mają purpurowe kwiaty, o szerokości do 10 cm. Wyglądają trochę jak pręty parasolki. Poza kwiatami roślina tworzy także dwa inne typy pędów. Mięsożerne liście lub dzbanki pojawiają się latem. Jeśli warunki są niezbyt sprzyjające, zastępują je podobne do pasków, wiecznie zielone, nie mięsożerne liście, które mogą pojawiać się także w zimie. Dolna część dzbanków ma kolor intensywnej zieleni, który stopniowo staje się niemal biały w miejscu, gdzie szyjka rozszerza się w kształt dzbanka. Bledsza część, zakończona jakby falbanką, jest pokryta krzyżującą się siecią ciemnoczerwonych nerwów. Na wardze dzbanka siadają insekty, które w jego głąb przyciąga zapach nektaru i wzory na wewnętrznych ściankach. Są one bardzo strome, przez co owady mają utrudnioną drogę powrotną. Skierowane w dół wewnętrzne włoski zamykają pułapkę. Gdy zdobycz wpada w nektar, zaczynają działać enzymy trawienne, które ją rozkładają. Ponieważ nektar jest trujący, śmierć owada jest bezbolesna.

Sarracenia nadaje się do domowej uprawy, ale nie lubi w zimie temperatur powyżej 15°C, co w mieszkaniach może stanowić problem. Najlepiej jest zapewnić zimą 5°C. Gatunek ten jest mniej odporny na chłody niż blisko z nim spokrewniona S.purpurea. Sarraceni trzeba zapewnić okres zimowego spoczynku. Temperatura powyżej 15°C w tym czasie sprawi, że roślina będzie słaba przez resztę roku. W pozostałych miesiącach dobrze rośnie przy 10°C.

Potrzebuje jasnego, niebezpośredniego oświetlenia. Regularnie obracamy roślinę. Zbyt słabe światło powoduje nikły rozwój mięsożernych liści; konieczne jest osiem godzin światła dziennie. Trzeba uważać na oparzenia słoneczne, które czasem pojawiają się na przykrywce dzbanka, gdyż krople nektaru mogą skupiać promienie słońca.

W okresie aktywnego wzrostu roślina potrzebuje wilgotnego kompostu. Doniczkę ustawiamy wówczas w odwapnionej wodzie, o 2,5 cm głębokości. W okresie zimowego spoczynku kompost musi być ledwie wilgotny (podlewamy raz w miesiącu). Nie nawadniamy z góry i nie napełniamy wodą dzbanków.

Wysoki poziom wilgotności zapewni podlewanie rośliny, dlatego zraszanie nie jest potrzebne.

Mięsożerne rośliny rosną na bagnach pozbawionych składników odżywczych. Pokarm otrzymują z owadów. Nie nawozimy ich.

Przesadzamy wiosną, raz na 2-3 lata, lub gdy przerośnie. Widać to po korzeniach, które pojawiają się w otworze drenażowym doniczki. Stosujemy mieszankę mchu torfowca i ostrego, wymytego piasku (pół na pół). Nie używamy zwykłego kompostu, który zawiera składniki odżywcze.

Wysokiej sarraceni zapewnimy odpowiednią stabilność, sadząc ją w dużej doniczce. Mieszanka torfowca i ostrego piasku jest wystarczająco ciężka, by roślina się nie wywracała.

GDY ZAUWAŻYSZ

Nie nawozimy Uszkodzone korzenie, zniekształcenie mięsożernych liści, a nawet śmierć rośliny mogą być efektem stosowania nawozu. Nigdy nie dożywiamy mięsożernych roślin.

Podobne prace

Do góry