Ocena brak

Samotnik (ptak)

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Wielkości szpaka; długość ciała ok. 23 cm. Wierzch wydaje się czarniawy i przy wzlocie odcina się ostro od białego kupra. Ogon ciemny, poprzecznie prążkowany, bardziej kontrastowy niż u łęczaka. W szacie godowej grzbiet jasno plamkowany. Lot szybki i zwrotny, do lądowania ptak rzuca się pionowo z wysokości; po wylądowaniu i przy innych okazjach kołysze ciałem.

Środowisko: Występuje w północnej strefie lasów iglastych; w Europie Środkowej bardzo rzadki ptak lęgowy. W Polsce dość częsty na Pojezierzu Mazurskim i na Lubelszczyźnie. Zamieszkuje torfowiska wysokie, gęste olsy na wodami, okolone lasem muliste bajorka oraz zalesione brzegi jezior. Zimuje nad Morzem Śródziemnym, w Afryce Równikowej, rzadziej w zachodniej i środkowej Europie.

Lęgi: Samiec tokuje w locie nad terenem lęgowym falistym, a następnie ląduje na czubku drzewa. Odzywa się przy tym miłym i czystym głosem „didljudi didljudi". Samotniki gnieżdżą się na drzewach, w zeszłorocznych gniazdach ptasich, czasem wiewiórki, nisko lub wysoko pod wierzchołkiem - młode muszą potem skakać na ziemię. Okres lęgowy w maju i czerwcu, wzniesieniu 4 jaja, długości 39 mm, wysiadywanych przez 20-23 dni. Zawołanie ostrzegawcze: ostry „titt tiit titt".

Pożywienie: Samotniki wydziobują z mułu owady. Polują biegając po brzegu, brodząc w płytkiej wodzie, w głębszej zdobywają pokarm z dna, a nawet pływając.

Podobne prace

Do góry